Op een avond was ik met een groep jongeren de stad in gegaan om andere mensen over Jezus te vertellen. Ik raakte in gesprek met een zwerver, die zei dode mensen te kunnen zien. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt, helemaal omdat ik uit de Schriften had geleerd dat je bij het overlijden direct naar het oordeel gaat. Maar hij dacht dat het overledenen waren die “niet naar het licht durfde te gaan”. Gezien ik altijd wel in ben voor een geintje, en ik donders-goed wist dat het demonen waren, stelde ik voor om “de doden” het evangelie te vertellen. De man vond het een goed idee, want als ik ze het evangelie zou vertellen, durfden ze het licht wel in te gaan en was hij er vanaf. Zo was de redenatie. Dus hij wees waar ze stonden en ik ging er heen. Toen we, naar zijn zeggen nog geen drie meter er vanaf waren zei hij: “Kijk ze nou wegvliegen die kant op”. Hij wees in de richting waar ze heen gingen. “Zijn ze bang?”, vroeg ik. Bevestigend en onder indruk knikte hij: “Ze kijken allemaal naar jou en het worden er meer. Zie jij dat raam daar?”   Ik knikte. “Daar is een gezicht te zien.” Ik keek, maar zag niets. “Ze kijken naar je hoofd.” Ondertussen voelde ik sterke ‘demonische tinteling’ op de plekken waar ze schenen te kijken. “Het zijn demonen!”, maakte ik duidelijk. “Zie je die lui vaker?”, vroeg ik. “Bijna altijd en ze lijken altijd in gesprek, maar ik kan ze niet verstaan. Het zijn er nu wel erg veel. Maar ze blijven op afstand en kijken naar jou.” Dit vond ik trouwens vreemd, omdat er naast mij en de zwerver nog iemand anders bij was, maar daar was geen aandacht voor. Ik werd het gestaar van die mormels zat en begon ze weg te jagen, maar ze bleven terugkomen en werden er steeds meer. Uiteindelijk hebben we ons teruggetrokken naar de groep.

 
De zwerver heeft trouwens bevrijding gevonden en kan de bastaards niet meer zien. Hij had in het verleden iemand op bizarre wijze verwond, waardoor de duisternis grip op hem had gekregen. Geloof in Jezus Christus de gekruisigde Zoon van God doet wonderen.

Demonen saboteren auto-elektronica

Schrijver: Vincent

Samen met vrienden hadden we het einde van tien dagen bidden en vasten gevierd. Een periode vol met wonderen, genezingen en profetie.

Vol van God, de Chinees, lekkere wijn, gebak en paaseieren, zaten we in de auto. Ik ging weer terug naar huis, en werd naar het station gereden. Druk napratend ontdekte we dat de elektronica van de auto vreemde kuren begon te vertonen. Functies als de bediening van de radio, de airco, de sigaretten-aansteker en nog wat andere dingen, vielen uit en waren vervolgens niet meer aan te schakelen. We schrokken ervan.

Gelukkig wist ik me uit ervaring te herinneren dat de Naam van Jezus niet alleen wonderbaarlijke genezing kan brengen, maar ook wonderbaarlijke reparatie. Dus in alle vrijmoedigheid begon ik: “Jezus, U geneest niet alleen, maar doet ook andere grote wonderen. Ik weet geen hol van elektronica in auto’s, maar in U is alle kennis en macht. Laat daarom, de elektronica van de auto’s, en de auto in het geheel, gerepareert zijn in de Naam van Jezus Christus.”

Na het herstarten van de motor, gingen alle lampjes van het bedieningspaneel aan. Alles werkte en de auto was weer als nieuw.

Jezus op de muur

Schrijver: Michel

Op de Ruysdaelkade
Ik denk dat ik tien of elf was dat ik mijn eerste sigaretje opstak, van m’n moeder gejat. Deze rook ik samen met m’n gabbertje, stiekem bij de gracht op de Ruysdaelkade in Amsterdam, waar ik geboren ben, tweeënveertig jaar geleden.
De Ruysdaelkade is een lange gracht in de Amsterdamse Pijp waar veel prostituees zitten.

Al mijn buurvrouwen deden er aan mee. Als ik uit school kwam, deed ik boodschapjes voor ze, het was een redelijk harde buurt waar geen plaats was voor gevoelige zielen. Je kon twee dingen doen; of meedoen of alleen thuiszitten.

Ik koos voor het eerste. Ik was avontuurlijk, en keek op tegen de grote jongens in de straat, die zo’n beetje op diezelfde straat leefden. Erg interessant, maar het was een keus die ik bijna met m’n leven heb moeten bekopen, als er niet een hele lading engelen om mij heen had gezeten.

Ik voelde de aanwezigheid van de Heer altijd bij mij, maar ik besloot om mijn eigen gang te gaan.

Eerste joint
M’n eerste joint rookte ik in de brugklas van de havo, iemand had een stukje hasj meegenomen naar school. Het was helemaal te gek, we werden zo stoned als aapjes en deden niks dan gein maken in de klas. Huiswerk maken en je best doen voor goede cijfers, bestond niet meer. Lang leve de lol.

Het duurde niet lang, ik denk een maandje of twee, tot dat we van de straat naar de coffeeshop verhuisden. Daar rookten we dagelijks onze joints en beraamde we onze plannen om aan geld te komen.
Het lullige is dat je niet merkt dat dat spul je hele leven overneemt en stoppen gewoon geen optie meer is. Je wilt stoned naar school, voor de tv zitten, naar het strand, de film of wat dan ook. Als je maar stoned bent.

Dat kost geld en dat heb je niet, verzin dus maar wat. Die keus is snel gemaakt: jatten. Want werken, nee dat niet. We gingen inbreken en auto’s openbreken, overvalletjes plegen, en dergelijke. Met zo’n levensstijl komen de problemen gewoon op je af, daar hoef je niks voor te doen.

Harddrugs
Dus in het wereldje waar ik me inmiddels in bevond werd uiteraard ook het een en ander aan hard drugs gebruikt. Ik koos voor de LSD en paddo’s, soms coke. Ik ging daar verschrikkelijk van uit m’n plaat en dacht vaak genoeg dat ik op een andere planeet was beland of minstens mij in een andere dimensie bevond. Dat deed ik dus samen met het roken van joints een aantal jaren lang. Blowen was net zo gewoon als een sigaretje roken geworden, dat ging de hele dag door.
Op school ging het hard bergafwaarts, ik deed eigenlijk niks anders meer dan stoned in de shop zitten of over straat zwalken met m’n eveneens verslaafde gabbers. Ik denk dat ik in geld wel vijf Ferrari’s heb opgerookt in al die jaren.

Ik werd na twee keer te zijn blijven zitten in HAVO-3 van school getrapt, omdat ik de leraar Duits had neergehoekt. Ik heb daarna nog een jaar de MAVO geprobeerd, maar er was al zo veel veranderd geestelijk dat ik er allemaal geen zin meer in had.

Drank
Ik wilde alleen maar stoned zijn en achter een flipperkast zitten of een film kijken in m’n favoriete coffeeshop. Daar ging het dus ook niet en om toch maar een diplomaatje op zak te hebben,deed ik maar effe een LTS-je (Lagere Technische School). Leren kon ik als de beste, ik had er alleen geen zin meer in door de drugs. Na de LTS ging ik het leger in, daar kwam ik een andere vriend tegen: de drank. Er ging er een wereld voor me open, ik heb het glas nooit meer neergezet. Na dat eerste glas was er geen weg meer terug. Het leger werd ik uitgetrapt wegens wangedrag.

Zelfvernietiging
De toon was gezet voor de komende veertien jaar….
Ik ging al blowend en zuipend van baas naar baas. Ik zocht altijd wel een baan uit, waar ik gewoon door kon blijven drinken. De haven, de horeca, en als laatste een tankstation, die toen nog bier verkochten. Ik was de hele dag dronken of stoned of allebei, s’avonds zat ik in cafe’s op de wallen. De buurt bij uitstek voor mensen die toch een aardig eind zijn gevallen van de maatschappelijke ladder. Mijn gedrag kon ook geen daglicht meer verdragen en die buurt is lekker donker.

Door een dal van verdriet en pijn, waar satan me had opgetrokken. Er was geen uitweg meer mogelijk. Ik was zo verslaafd dat ik niet meer wist wie ik was en dat maar zo wilde houden, omdat dat nou eenmaal de makkelijkste weg was. Maar na veertien jaar van zelfvernietiging gebeurde er iets vreselijks…

Het was afgelopen
Mijn zwager overleed. De eerste dat de dood zo dichtbij kwam dat het me bijna krankzinnig maakte. Ik sloeg uit frustratie liters tequila achterover. M’n toenmalige vriendin, besloot dat er met mij geen land meer te bezeilen was en vertrok na een relatie van veertien jaar. De pijn was onbeschrijfelijk en ik wilde eigenlijk maar een ding: dood!

Jezus op de muur
Maar toen gebeurde het, ik werd op een gegeven moment wakker op de grond van mn huis. Ik had me weer eens te buiten gegaan aan grote hoeveelheden drank. Daarbij had ik Jezus op de muur getekend, erg mooi ook nog. Ik kon altijd tekenen als de beste. Hoe ik het gedaan had wist ik niet meer, maar onze Hemelse Vader was Zijn werk begonnen…

Ik was zo onder de indruk dat ik besloot om te proberen te stoppen met drinken. Eerdere pogingen waren hopeloos mislukt. Ik zag dit als een teken van de Almachtige. Het begon met een paar dagen en groeide uit tot een paar weken tot maanden. En ik heb tot op de dag van vandaag nooit meer een druppel alcohol aangeraakt, en dat is nu al tien jaar!!

Wat een Vader, wat een genezing voor een zondaar als ik!!

Toen ik stopte met drinken was ik ook meteen aan de Bijbel begonnen en was er al sprake van een licht Christelijke invloed op m’n leven.

Het water
Er was alleen nog een probleem: dat van het blowen. Ik stopte daar wel eens een jaar of twee drie mee, maar begon altijd weer. Ik was weer eens een tijdje gestopt en ik zat moederziel alleen op he t strand. Door het vele blowen was ik doodsbang voor mensen geworden. Met prachtig weer, maar in een vreselijke dip op het strand. De Heer riep mij naar het water en ik gehoorzaamde.

Ik stond in het water,toen De Heer speciaal voor mij het water = rustig maakte en er geen rimpeltje meer te zien was. De zon veranderde in een roodgele toverbal, en het was mijn moment. Het moment dat de Vader aan mij had gegeven om voor Hem te kiezen. Hij zei:”dompel je nu maar onder” en ik gehoorzaamde, op weg terug naar m’n handdoek was ik veranderd, ik had voor Jezus gekozen,ik had mezelf gedoopt in Zijn aanwezigheid,ik voelde het in mijn hele lichaam.

Mijn nieuwe leven
Ik modderde nog een tijdje door met vallen en opstaan,tot januari 2008. Ik schoot na het roken van een joint in een psychose en wederom kwam De Heer tot mij. Hij zei; “nu is het wel genoeg geweest!”. En ik gehoorzaamde opnieuw.Ik heb geen joint meer aangeraakt en de sigaretten waren een week later aan de beurt. Ik heb nooit meer gerookt.

Nu ben ik tien maanden clean en zit ik in het Katwijkse verslavingscentrum de Brug. Hoe de Vader mij van Amsterdamse junk naar Katwijk heeft gebracht, is een verhaal apart,maar dat misschien later.

De moraal van het verhaal is…
…dat toen ik de eerste joint opstak, ik een deur voor satan heb opengezet. Hij heeft al die tijd op de achtergrond m’n leven geroofd. Dat heeft dertig jaar geduurd, terwijl ik maar dacht dat ik het zelf deed! Ik wist nooit dat ie bestond,maar nu weet ik beter. Dus mensen en vooral kinderen: laat me jullie waarschuwen voor het gevaar van de drugs!

Het lijkt onbelangrijk zo’n jointje, gewoon om te ontspannen, maar mijn verhaal is er één als van duizenden. Als ik jullie door mijn verhaal te vertellen kan redden van dat vergif, dan heb ik daar alles voor over! Jezus Christus redt vandaag nog steeds!

Van de daken schreeuwen

Schrijver: Wouter

Mijn naam is Wouter en ik ben van het bouwjaar 1967. Ik ben geboren in een gezin waarin het evangelie alles behalve centraal stond. Als er iets over het geloof te horen was, waarin werd verteld over hoe Jezus redding, bevrijding en genezing kon geven, werd er altijd vrij grof gereageerd.

Ik ben dus opgegroeid zonder een levende God in mijn doen en laten.

Alcohol
Later toen ik wat ouder werd heb ik behoorlijk veel alcohol genuttigd en werd daardoor behoorlijk agressief. Hierdoor raakte ik vaak tot echt heel vaak in gevechten verzeild en werd alleen maar kwader en kwader op iedereen om mij heen. Dit ging een eigen leven leiden. Ik dacht op bepaalde momenten echt dat iedereen tegen mij was en daardoor was de cirkel weer rond. Ik ging weer kwaad de straat op en de kroeg in, alwaar ik mij weer behoorlijk kon uitleven.

Sekte van Jezus
Ik heb op een bepaald moment mijn huidige vrouw ontmoet en door haar kreeg ik te horen over Jezus, nou je kunt je wel voorstellen dat ik daar nou niet echt op zat te wachten maar tja …wie verliefd is doet wel eens gek! Ik ging wel langzamerhand meer nadenken over wie God nu eigenlijk was en moest ook wel erkennen dat het niet zomaar iets is dat wij hier op deze aarde omstappen in onze complexiteit. Ik heb heel veel gesprekken met mijn vrouw over Jezus gehad en steeds vaker kwamen er “toevalligheden” op mijn pad waar ik niet om heen kon. Zo ook iemand in onze familie die echt Jezus had aangenomen in zijn leven en die hierdoor zo sterk was veranderd dat wij er niks meer van snapten.

Ik was bang dat dit familielid in een of andere sekte was getreden.

Met mijn driftig karakter was ik bereid om hem uit deze “sekte” te halen en ging hiervoor naar de kerk waar hij bij was aangesloten, totdat wij daar zaten en het volle evangelie over ons heen kregen, dit deed zoveel met mij dat ik in de eerste instantie schrok en behoorlijk driftig werd en meende dat ik ons moet beschermen, niet wetende dat God al met mij aan het werk was.

Na afloop van de dienst zei ik tegen mijn vrouw : Hier zie je mij NOOIT weer. Maar zoals bij de meesten van u bekend is duurt “NOOIT” maar drie dagen. Want de volgende zondag stonden wij in de huiskamer en besloten na wat heen en weer gepraat, om dan toch maar weer naar de dienst te gaan. We waren te stoer om tegen elkaar te zeggen dat we erheen werden gedreven door Iets.

Schreeuwen van de daken
Na een aantal weken van naar de dienst gaan, kreeg ik een steeds onbehaaglijker gevoel. Na afloop van elke dienst werd er opgeroepen om je te bekeren en een kind van God te worden door de Here Jezus in je leven uit te nodigen. Dit ging zover dat ik de laatste week voor mijn bekering bijna de hele week heb lopen vloeken en tieren, want ik voelde de machtige hand van God die mij trok naar Zijn Troon van genade.

Maar ik wilde dit niet. Ik was op dat moment nog werkzaam als dakdekker en weet nog als de dag van gisteren dat ik op het hoogste punt van een dak zat met de vuisten omhoog zeggende met de tranen in mijn ogen: “God U krijgt mij niet”, en wat daarna aan taalgebruik volgde laat ik hier maar achterwege want dat is niet zo mooi.

180 graden
Op de bewuste zondagochtend kwamen wij van bed af en werden we weer gedreven door de machtige hand van God. Ik weet nog dat ik de dienst in een vlaag van verdriet en schaamte, maar ook woede, heb meegemaakt, want ik wist diep van binnen dat er vandaag keuzes moesten worden gemaakt. Maar lieve mensen, ik was zo bang om te veranderen en niet meer de Wouter te zijn die ik was. Iemand die de eigen regie deed en nooit geen dingen uit handen gaf.

Ik was bang en koud tot op het bot, tot aan het einde van de dienst. De voorganger deed weer een oproep om je leven aan Jezus te geven. En ik weet niet hoe, maar ik weet dat ik met diepe verbazing naar mij rechterhand zat te staren en ik zag dat die bewuste hand loodrecht omhoog stond. Hoe dit zo vreemd, ik wilde het niet en ik wilde het wel… ik twijfelde, maar had dus diep in mijn hart al een keuze gemaakt. Het moest alleen nog even aan de hersenen worden doorgegeven.

Tot op het moment dat ik dus daadwerkelijk registreerde van mijzelf dat ik mijn leven aan Jezus ging geven, knapte er iets in mij en moest erkennen dat God werkelijkheid was en dat ik dit mijn hele leven al geweten had, maar nooit had gesnapt. Tot mijn grote vreugde zag ik dat mij lieve vrouw zonder het met mij te overleggen op hetzelfde moment ook een keuze voor de Here Jezus had gemaakt. Samen zijn we toen naar voren gegaan en hebben samen met mensen uit die gemeente het zondaars-gebed gebeden.

Dit heeft mijn hele leven 180 graden veranderd. Er is een diepe vrede in mijn hart gekomen en heb mij samen met mijn vrouw laten dopen. Toen is er ook het zaad van verlangen in mijn hart geplaatst, een verlangen om de mensen te vertellen over hoe God door Jezus heen en onder de leiding van Zijn Heilige Geest mij leven heeft verandert.

Zo hebben we een hart vol van verhalen over Jezus’ werk in mijn leven die ik samen met u wil delen.

Jij bent zoals je bent

Schrijver: Marianne

Begin 1990 begon ik weg te zinken in een depressie na de geboorte van mijn derde kindje een lange depressie waar geen eind aan leek te komen en ik kwam er ook zelf niet meer uit.

Ik ben geboren en opgevoed in de wat strengere hoek. Maar toen mijn man op een dag met een Poolse en mijn kinderen van het een op andere moment vertrok naar Polen en mij alleen achterliet, hing ik alles wat met God te maken had aan de wilgen. Ik was zo vreselijk boos in mijn pijn. In 1994 woonde ik weer zelfstandig en moest ik het alleen rooien.

Pas verhuisd kreeg ik elke vrijdag bezoek van een ouderling, maar ik wilde hem niet. Kaarten met teksten die hij onder de deur door schoof scheurde ik kapot en bandjes en bijbeltjes mikte ik onder in een la vastbesloten ze daar nooit meer vandaan te halen. God kon geen liefde zijn.

Maar de ouderling gaf niet op, week na week verscheen hij weer en of ik de deur nu open deed of niet, hij was er. Tot ik er genoeg van kreeg, ik zou de deur openen en hem eens goed vertellen dat het afgelopen moest zijn. Als hij mijn verhaal hoorde zou hij wel afdruipen. Maar we raakten aan de praat en ik wilde eigenlijk nog wel een keer met deze man praten.

Zo bleef het gaan en uiteindelijk kwam ook zijn vrouw langs. En steeds meer werd ik bekend gemaakt met de liefde van God die mijn pijn zag en niet iemand die daar boven in zijn vuistje lachte om wat er gebeurde. Hoe diep die liefde van mijn Schepper was zou ik al snel merken. Het echtpaar had een bloemisterij en ik hielp hen een keer in de week met het maken van bloemstukjes. Zo groeide de vriendschap steeds dieper en op het laatst werd ik bij hen thuis uitgenodigd. Uiteindelijk zat ik daar iedere zaterdag.

Daar vertelden ze me over de goedheid van God, ze zongen uit opwekking voor me en lazen met met uit de bijbel. Op een zondagavond ging ik met mijn vriendin naar een doopdienst. Ik had dat nog nooit meegemaakt en kreeg het warm en koud tegelijk. Wat was God dichtbij maar hij zou die avond nog dichterbij komen zonder dat ik het wist. Want ik was wel opnieuw depressief geworden en wel zo erg dat ik voor mijn eigen veiligheid bij vrienden verbleef.

Thuisgekomen was ik diep onder de indruk, toen mijn vrienden hun gitaren pakten en een lied voor me begonnen te zingen. Ik vergeet het nooit meer. Het was het lied ‘Kleine Vogel’ van Elly en Rikkert. Daar had God ineens beet er doortrok me een warmte van m’n hoofd tot m’n tenen en ik heb gehuild zoals ik nog nooit eerder gedaan heb. En daarna wist ik nog een ding: ik wilde ook gedoopt worden.

Ik heb de bijbel bijna opgegeten en alle achterstand die ik had weggewerkt in no-time. Mijn doopdienst was de mooiste dag van mijn leven, ik legde al het oude af en stond op in een heel nieuw leven met een God. Die zo waanzinnig van me houdt en waar ik zo waanzinnig van houd.

Ik ben best nog eens depri en verdrietig. Het verlies van drie kinderen is niet niets, maar ik mag verdrietig zijn. God troost mij, ook als ik het soms even niet ervaar. En tegelijkertijd blij want ik kan ze een ding teruggeven het belangrijkste dat er is: …een biddende moeder. Ik mag dan misschien hun harten niet meer kunnen bereiken, maar er is er één die dat wel kan. Daarvan ben ik het levende bewijs.

Ik heb hem lief en Hij mij en zo heeft hij jullie lief.

Jij bent zoals jij bent

Schrijver: Vincent

De essentie van het evangelie. Ik was het bijna vergeten…

Mijn vroegere leven, vóór mijn keuze voor Jezus en Zijn Koninkrijk, werd gekenmerkt door ADHD en het Asperger Syndroom. Daarnaast speelde andere dingen nog een rol, maar het kwam er op neer, dat er geen enkele mogelijkheid was om door de wereld geaccepteerd te worden. School verliep niet op rolletjes en tijdens de vele bijbaantjes werd ik met schuine ogen aangekeken.

Al zag ik er uit als een normaal mens. Al had ik de emoties van een normaal mens. Ik kleedde me ook als een normaal mens. Kort gezegd: wat ik ook deedt, al hield ik me even rustig als ADHD-er, al gaf ik alles wat ik had, al was ik de slimste in de hele wereld, al deedt ik me voor als iemand anders, men accepteerde me niet. Je loopt altijd op je tenen en nog lukt je niets. Het put je compleet uit.

Overleven
Er zullen vast wel mensen zijn die dit herkennen. Het niet geaccepteerd worden zoals je bent. Het doet pijn, geeft een gevoel van leegte, geeft je het gevoel dat je nooit iets goed doet en nooit zal doen. Je zal nooit erkend worden en je zal er nooit bij horen.

De mens is zo ontworpen dat het de behoefte heeft om in relatie te gaan met anderen. De mens is ten alle tijden afhankelijk van zijn medemens om te overleven. Het doel van dit ontwerp was dat de mensen elkaar lief zouden hebben, maar er speelde een aantal dingen mee die roet in het eten gooide. Dus het is er niet van gekomen. Volgende keer beter, zullen we maar zeggen.

Hoe vul je dat verlangen op?
Er is een leegte in de mens. Die kan alleen door liefde opgevuld worden. Ik bedoel met liefde geen sex, maar medeleven, geduld en geven om anderen. Er zijn een aantal mensen in de wereld die denken dat geld, roem, macht en sex het doel van het leven zijn. Dat zijn de mensen die teveel geld verdienen, alles kunnen kopen dat los en vast zit. Er komt dan een moment dat ze alles gekocht hebben dat ze hadden willen kopen en ontdekken vervolgens dat ze nog steeds niet tevreden zijn. Vervolgens proberen ze die ontevredenheid te vullen met ongeremde sexualiteit. Als ze op alles en iedereen hun sexualiteit hebben gebotviert, ontdekken ze opnieuw dat het gapende gat in hun ziel dat nog steeds niet is opgevuld. Het zijn nog steeds ongelukkige mensen. Sterker nog. Ze zijn nog ongelukkiger dan daarvoor. Dan proberen ze het anders. Ze betalen anderen om zichzelf in de schijnwerpers te zetten en verkrijgen zo roem en macht. Als vervolgens de hele wereld voor hun neerbuigt, om de luchtbel die ze hebben gecreeert, ontdekken ze dat ze nog steeds ongelukkig zijn. Ze zijn op sterven na dood.

Ze hebben zich zelf verpest door alles te kopen dat los en vast zit. Ze hebben zich onteerd en bevuild door hun sexualiteit op alles en iedereen te botvieren. Ze hebben zich zelf en de hele wereld voor de gek gehouden door zichzelf tot een afgodsbeeld te maken. Veel van hun plegen dan zelfmoord. Want ze hebben alles, maar kennen de liefde niet. Alleen de liefde had het gapende gat in hun ziel kunnen vullen.

“Ik bedoel met liefde geen sex, maar medeleven, geduld en werkelijk geven om anderen.”

De kracht die mij de keuze voor Jezus heeft doen maken, was de liefde. Het was de bijna grenzeloze acceptatie van de leden van die kerkgemeente waar ik op dat ogenblik even was. De “warme deken” of “het thuisgevoel” waar sommige mensen over praten, ervaarde ik op dat moment zeer sterk.

Is God welkom?
Want waar Jezus welkom is, zijn de mensen zoals Hem: Liefdevol, respectvol en met compassie. Ze accepteren je zoals je bent. Je bent ten alle tijden welkom. En je mag zijn wie of wat je bent. ADHD-er, autist, het maakt niet uit. Daarom heeft mijn hart voor Jezus gekozen en ben ik mijn hart later gevolgd. God is goed.

Spaanse eieren

Schrijver: Henk

Redding uit onverwachte hoek

Graag wil ik vertellen hoe ik een heel bijzondere gebedsverhoring heb meegemaakt. (Ik zeg er bij dat ik vele vele keren verhoring op mijn gebed mag ervaren!) Maar wat ik nu ga vertellen… Wat is God Groot en Machtig! En je kunt er ook nog om lachen ook! Hier komt mijn verhaal:

Ik was met mijn zoon en z’n vriendin, en nog andere jongelui met vakantie in Spanje. Wij reden met de auto van mijn zoon in de bergen. Ik zat op de achterbank, en mijn zoon achter het stuur, en z’n vriendin naast hem. Zoonlief was heel sjachereinig. Misschien ruzie gehad met z’n vriendin. Maar hij reageerde af op z’n rijgedrag. Scheuren door die kleine weggetjes langs de diepe afgrond. Dan was er weer een onoverzichtelijke bocht langs de steile bergwand. Ik was doodsbang! En wat doe je dan? Bidden natuurlijk! Ik zei tegen de Heer (in mijn gedachten) Heer, doe er toch es wat aan. Dit komt niet goed zo! En nu komt het…

“Redding uit onverwachte hoek… we vroegen Jezus voor hulp…”

Opeens staat er een oud vrouwtje bij de weg met in haar handen een stapel kartonnen platen met eieren. Ze wilde graag liften. Och zei m’n zoon “Laat ik dat vrouwtje maar meenemen.” Hij stopt, ik doe de achterdeur open, en zij gaat met haar stapel eieren naast mij zitten. Mijn zoon rijdt weg, heel rustig… En hij vraagt aan mij: “Gaat dat goed daar achter met die eieren Pa? Ik zei: ja hoor, als je maar rustig aan doet jongen. En dat deed hij! En wat deed ik? In mijn hart dankte ik de Heer dat Hij mijn gebed op zo een wonderbare manier verhoord had!

Studie-prodject dag één…

Schrijver: Vincent

Begin maart 2005 belde ik naar een charismatisch evangelische kerkgemeente, om in het kader van mijn toenmalige studie een videodocumentaire te maken over de cultuur van die kerk. Ik kreeg een secretaresse aan de lijn en die bleek zeer verheugd en vertelde dat ze op zoek waren naar iemand die een videoreportage wilde maken van de kerkgemeente. Het klonk een beetje alsof ze wilde zeggen dat God me gestuurd had. Zelf geloofde ik niet, en ik nam het een beetje lachend op.

Daarna kreeg ik één van de leiders te spreken en die sprak af om er over te bidden en te vasten en om later contact met me op te nemen. Een maand later, begin april 2005 hoorde ik nog niets en mijn tijd voor mijn studieproject begon te dringen. Dus ik belde op en stelde voor dat ik een dienst zou bijwonen om te kijken of ik het iets zou vinden of niet. Mocht het niets zijn, dan hoefde ik ook nergens op te wachten. Dit vond hij een goed plan.

Het was zondag 3 april 2005. Om 09:30 uur kwam ik het terrein op fietsen en ontmoette daar iemand die een ex-bajesklant bleek. Ik vertelde over mijn plan voor een videoreportage. Dit vond hij schitterend. Hij vertelde over zichzelf en over de kerk. We liepen de hal in, en introduceerde me aan een vrouw van middelbare leeftijd en we raakte in gesprek. Ook zij was niet opdringerig en ik kwam zo veel van de kerk en van haar te weten. Paar minuten voor tien gingen we samen de grote zaal in waar de kerkdienst zou plaats vinden.

Het was een grote zaal met een hoog plafond en rechthoekige ramen met blauw glas aan de zijkant. In tegenstelling tot mijn beeld bij het woord “kerk”, waren er geen oncomfortabele houten kerkbanken, maar comfortabele praktische stoelen. Er was geen orgel, maar een breed podium met drumstel en wat elekrische gitaren. Boven, rond het podium was met frameconstructie belichting aangebracht. Na binnenkomst begon de band voorin de kerk te spelen, wat de ontspannen sfeer prachtig aanvulde.

Ik was pokke zenuwachtig. Ik proefde vrij snel dat er hier meer aan de hand was dan alleen op zondag een dienst en dan naar huis met het alledaagse leven. De mensen straalde, alles was anders dan ik me had voorgesteld en dacht van kerken. Normaal is een kerk saai, muf en de mensen kijken zuur. Dit was fris, de muziek was leuk en veel mensen straalde als de zon.

Er werd staand gezongen. Ook iets dat niet bij mijn beeld van “kerken” past. In de kerken die ik kon van kerst en pasen, werden er boekjes uitgedeelt en was het zittend zingen. Veel mensen gaven zichzelf in het zingen en sommigen staken de armen in de lucht.

Ik kon meezingen, want de tekst werd geprojecteerd, maar ik vond meezingen geen professionele houding. Immers, ik was er om studie te verrichten en na toelating een film te maken over deze groep mensen.

Na het zingen betradt iemand het podium. Niet in een soepjurk of een net pak, maar in alledaagse kleding. Een jonge man van ongeveer rond de vijfentwintig. Ik begreep geen hout van waarover hij preekte, want ik was helemaal ingenomen door de verschijning op zich. Achteraf bleek de preek over het zingen te gaan. Maar de manier van preken vond ik al indrukwekkend genoeg.

Na de preek, waar ik me weinig van kan herinneren, maar absoluut niet saai, werd er weer gezongen. En niet zo’n beetje ook… De mensen waren zo blij, dat kon niet alleen aan de muziek liggen. Er werd gedanst, handen in de lucht, geknielt, er werden zelfs meerdere rijdansen ondernomen. Echt waar. Dit had ik nog nooit gezien, en daarna ook niet meer meegemaakt. Een bovennatuurlijke blijdschap. En wat het was weet ik niet, maar er was in de hele zaal een lichte blauwe waas waar te nemen. Die heb ik daarna ook nooit meer gezien. Ik denk ook niet dat iedereen die op dat moment zag.

In ieder geval. De volgende dag belde ik de kerk. Kreeg diezelfde leider weer te spreken. “En? Wat vond je er van?”, vroeg hij. “Als jullie het goedkeuren, dan doe ik het.”, was mijn antwoord. Ik moest me inhouden, want ik vond het fantastisch!

En terugkijkend waren de eerste ontmoetingen wel heel toevallig. Die twee waren van de weinigen, die je niet direct het geloof door de strot willen duwen. Ik was waarschijnlijk weggelopen als ik op dat moment anderen had gesproken, want die deden niet anders, bleek later. Jezus Christus is de Zoon van God en is de zelfde als tweeduizend jaar geleden.

Lui met een oprecht hart

Schrijver: Vincent
Bij een barbecue van een jongerenkerk bij Aalsmeer, kreeg ik de nobele taak toebedeelt als instant-saté- maker. Dit vond ik eerst wel leuk. Er waren veel leuke mensen in de buurt om een lekker mee te babbelen en ik zat goed in m’n vel.
 
Toen was de saté-saus klaar en bestond de klus uit saai roerwerk. Ik kreeg er steeds minder zin in, werd lui en wilde eigenlijk rond lopen om met de rest van de aanwezigen te kletsen.
 
Ik werd er melig door. Zo melig dat het idee in me op kwam dat als ik oprecht zou vragen om een “slachtoffer” die de klus zou overnemen, dat God deze op mijn pad zou sturen.
 
“Lieve Vader in de Hemel. U kent mijn gedachten en gevoelens. U weet dat ik lui ben en geen zin meer heb om te roeren. Daarom vraag ik of u mij een slachtoffer wil geven die het werk van mij zou willen overnemen. In Jezus Naam!”
 
Toen keek ik om. Er kwam een meisje binnen lopen. Enigszins twijfelend vroeg ik of ze, tijdelijk, het roeren wilde overnemen. Tot mijn grote verbazing reageerde ze zeer enthousiast. Met alle plezier begon ze te roeren in de saté-saus.
 
Enkele minuten later kwam ik terug om te vragen of ik de klus weer over moest nemen. Dit was meer uit beleefdheid, want ik had er absoluut geen zin meer in. Haar antwoord was verbazingwekkend: “Nee, ik wil dit graag blijven doen. Ik ervaar zo een rust en vrede op dit moment.”

Je was een ongelukje

Schrijver: Renske

Ik ben niet gelovig opgegroeid. Als kind ben ik seksueel misbruikt door een vriend van mijn ouders en later ook door mijn broer en mijn zus. Mijn moeder heeft mij altijd afgewezen, ze zei altijd “Je was een ongelukje, je bent een ongelukje en je zult ook altijd wel een ongelukje blijven”. De enige die wel om me gaf was mijn vader maar die was altijd aan het werk of aan het vissen. Hij was in ieder geval maar weinig thuis.

Mijn zuster heeft mij ook altijd onderdrukt op allerlei manieren.
Ik heb mijn verleden heel lang verdrongen, ik wist er echt helemaal niets meer van.

Ik ben twee keer getrouwd. Bij mijn eerste man had ik twee kinderen en door hem werd ik ook geslagen en verkracht. Mijn tweede man was heel zacht, hij leek qua karakter wel een beetje op mijn vader. Samen met hem kreeg ik nog vier levende kinderen en drie kinderen die of tijdens de zwangerschap of vlak na de geboorte zijn overleden. Dus ik heb zes kinderen in leven. Toen mijn jongste twee was kreeg ik mijn herinnering van mijn verleden pas weer terug.

Ik ben toen voor dagbehandeling opgenomen geweest bij het psychiatrische zorginstelling Riagg, omdat ik het niet kon verwerken. Toen ik daar in behandeling was wilden ze sneller met de behandeling door dan voor mij goed was en toen heb ik heel veel medicijnen opgespaard, want ik zag het leven niet meer zitten. Ik wou dat weekend een eind aan mijn leven maken want, zo redeneerde ik, mijn man en kinderen waren beter af zonder mij, ze hadden toch alleen maar last van mij.

Van een vrouw die bij mij in de behandelingsgroep zat hoorde ik dat de christelijke zanggroep Continental Singers bij ons in de buurt zouden optreden. Dat was op de zaterdag van het weekend dat ik een eind aan mijn leven wou maken. Ik was in mijn jeugd ook een keer met een vriendin naar de Continental Singers geweest en had daar heel erg van genoten, dus wou ik er ook nu graag even heen, maar door allerlei omstandigheden leek het er op dat dit niet zou gaan lukken tot een huisvriend dat hoorde en allerlei mensen ging bellen, toen was het zo geregeld dat ik toch heen kon gaan. Dat heb ik gedaan en tijdens die dienst leek het wel of de preek tegen mij persoonlijk gesproken werd en was het net of er een warme hand om mijn hart werd gelegd.

Ik heb die avond mijn leven aan de Heer gegeven en zo heeft Hij mijn leven letterlijk en figuurlijk gered. Ik ben God daar heel erg dankbaar voor.

Ik ben bij het Riagg ook gestopt met de behandeling want ik had echt zoiets van als God er niet geweest was dan was ik door hun toedoen nu dood geweest. Ik ben later nog wel in behandeling gegaan bij een christelijke instantie.

Ik ben heel lang eigenlijk een baby geweest bij God, maar sinds kort mag ik ook mijn krachten inzetten in dienst van God. Ik ben kort nadat ik tot geloof gekomen (dat is inmiddels twaalf jaar geleden) ben bij christelijke vrouwen organisatie Womans Aglow gekomen waar ik elke maand naar de open ochtenden ging. Daar is ook heel veel voor mij gebeden. Sinds kort ben ik gastvrouw geworden bij Aglow en nu heb ik zelfs een bestuursfunctie gekregen en mag binnenkort de website van Aglow Nederland beheren. Daarvoor heb ik voor onze eigen afdeling de website gemaakt en in beheer. Dus nu mag ik de Heer op een andere manier dienen.

Ik ga ook het volgend seizoen bezig als kringleidster in mijn eigen kerkgemeente. Ik had nooit gedacht dat ik dit allemaal ooit zou kunnen doen want ik had een heel lage eigendunk, maar God heeft mij genezen en mij mijn eigenwaarde teruggegeven.

Dit was mijn getuigenis. God is Groot, hij heeft zelfs mij doen opbloeien.