Op een avond was ik met een groep jongeren de stad in gegaan om andere mensen over Jezus te vertellen. Ik raakte in gesprek met een zwerver, die zei dode mensen te kunnen zien. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt, helemaal omdat ik uit de Schriften had geleerd dat je bij het overlijden direct naar het oordeel gaat. Maar hij dacht dat het overledenen waren die “niet naar het licht durfde te gaan”. Gezien ik altijd wel in ben voor een geintje, en ik donders-goed wist dat het demonen waren, stelde ik voor om “de doden” het evangelie te vertellen. De man vond het een goed idee, want als ik ze het evangelie zou vertellen, durfden ze het licht wel in te gaan en was hij er vanaf. Zo was de redenatie. Dus hij wees waar ze stonden en ik ging er heen. Toen we, naar zijn zeggen nog geen drie meter er vanaf waren zei hij: “Kijk ze nou wegvliegen die kant op”. Hij wees in de richting waar ze heen gingen. “Zijn ze bang?”, vroeg ik. Bevestigend en onder indruk knikte hij: “Ze kijken allemaal naar jou en het worden er meer. Zie jij dat raam daar?”   Ik knikte. “Daar is een gezicht te zien.” Ik keek, maar zag niets. “Ze kijken naar je hoofd.” Ondertussen voelde ik sterke ‘demonische tinteling’ op de plekken waar ze schenen te kijken. “Het zijn demonen!”, maakte ik duidelijk. “Zie je die lui vaker?”, vroeg ik. “Bijna altijd en ze lijken altijd in gesprek, maar ik kan ze niet verstaan. Het zijn er nu wel erg veel. Maar ze blijven op afstand en kijken naar jou.” Dit vond ik trouwens vreemd, omdat er naast mij en de zwerver nog iemand anders bij was, maar daar was geen aandacht voor. Ik werd het gestaar van die mormels zat en begon ze weg te jagen, maar ze bleven terugkomen en werden er steeds meer. Uiteindelijk hebben we ons teruggetrokken naar de groep.

 
De zwerver heeft trouwens bevrijding gevonden en kan de bastaards niet meer zien. Hij had in het verleden iemand op bizarre wijze verwond, waardoor de duisternis grip op hem had gekregen. Geloof in Jezus Christus de gekruisigde Zoon van God doet wonderen.

Demonen saboteren auto-elektronica

Schrijver: Vincent

Samen met vrienden hadden we het einde van tien dagen bidden en vasten gevierd. Een periode vol met wonderen, genezingen en profetie.

Vol van God, de Chinees, lekkere wijn, gebak en paaseieren, zaten we in de auto. Ik ging weer terug naar huis, en werd naar het station gereden. Druk napratend ontdekte we dat de elektronica van de auto vreemde kuren begon te vertonen. Functies als de bediening van de radio, de airco, de sigaretten-aansteker en nog wat andere dingen, vielen uit en waren vervolgens niet meer aan te schakelen. We schrokken ervan.

Gelukkig wist ik me uit ervaring te herinneren dat de Naam van Jezus niet alleen wonderbaarlijke genezing kan brengen, maar ook wonderbaarlijke reparatie. Dus in alle vrijmoedigheid begon ik: “Jezus, U geneest niet alleen, maar doet ook andere grote wonderen. Ik weet geen hol van elektronica in auto’s, maar in U is alle kennis en macht. Laat daarom, de elektronica van de auto’s, en de auto in het geheel, gerepareert zijn in de Naam van Jezus Christus.”

Na het herstarten van de motor, gingen alle lampjes van het bedieningspaneel aan. Alles werkte en de auto was weer als nieuw.

Jezus op de muur

Schrijver: Michel

Op de Ruysdaelkade
Ik denk dat ik tien of elf was dat ik mijn eerste sigaretje opstak, van m’n moeder gejat. Deze rook ik samen met m’n gabbertje, stiekem bij de gracht op de Ruysdaelkade in Amsterdam, waar ik geboren ben, tweeënveertig jaar geleden.
De Ruysdaelkade is een lange gracht in de Amsterdamse Pijp waar veel prostituees zitten.

Al mijn buurvrouwen deden er aan mee. Als ik uit school kwam, deed ik boodschapjes voor ze, het was een redelijk harde buurt waar geen plaats was voor gevoelige zielen. Je kon twee dingen doen; of meedoen of alleen thuiszitten.

Ik koos voor het eerste. Ik was avontuurlijk, en keek op tegen de grote jongens in de straat, die zo’n beetje op diezelfde straat leefden. Erg interessant, maar het was een keus die ik bijna met m’n leven heb moeten bekopen, als er niet een hele lading engelen om mij heen had gezeten.

Ik voelde de aanwezigheid van de Heer altijd bij mij, maar ik besloot om mijn eigen gang te gaan.

Eerste joint
M’n eerste joint rookte ik in de brugklas van de havo, iemand had een stukje hasj meegenomen naar school. Het was helemaal te gek, we werden zo stoned als aapjes en deden niks dan gein maken in de klas. Huiswerk maken en je best doen voor goede cijfers, bestond niet meer. Lang leve de lol.

Het duurde niet lang, ik denk een maandje of twee, tot dat we van de straat naar de coffeeshop verhuisden. Daar rookten we dagelijks onze joints en beraamde we onze plannen om aan geld te komen.
Het lullige is dat je niet merkt dat dat spul je hele leven overneemt en stoppen gewoon geen optie meer is. Je wilt stoned naar school, voor de tv zitten, naar het strand, de film of wat dan ook. Als je maar stoned bent.

Dat kost geld en dat heb je niet, verzin dus maar wat. Die keus is snel gemaakt: jatten. Want werken, nee dat niet. We gingen inbreken en auto’s openbreken, overvalletjes plegen, en dergelijke. Met zo’n levensstijl komen de problemen gewoon op je af, daar hoef je niks voor te doen.

Harddrugs
Dus in het wereldje waar ik me inmiddels in bevond werd uiteraard ook het een en ander aan hard drugs gebruikt. Ik koos voor de LSD en paddo’s, soms coke. Ik ging daar verschrikkelijk van uit m’n plaat en dacht vaak genoeg dat ik op een andere planeet was beland of minstens mij in een andere dimensie bevond. Dat deed ik dus samen met het roken van joints een aantal jaren lang. Blowen was net zo gewoon als een sigaretje roken geworden, dat ging de hele dag door.
Op school ging het hard bergafwaarts, ik deed eigenlijk niks anders meer dan stoned in de shop zitten of over straat zwalken met m’n eveneens verslaafde gabbers. Ik denk dat ik in geld wel vijf Ferrari’s heb opgerookt in al die jaren.

Ik werd na twee keer te zijn blijven zitten in HAVO-3 van school getrapt, omdat ik de leraar Duits had neergehoekt. Ik heb daarna nog een jaar de MAVO geprobeerd, maar er was al zo veel veranderd geestelijk dat ik er allemaal geen zin meer in had.

Drank
Ik wilde alleen maar stoned zijn en achter een flipperkast zitten of een film kijken in m’n favoriete coffeeshop. Daar ging het dus ook niet en om toch maar een diplomaatje op zak te hebben,deed ik maar effe een LTS-je (Lagere Technische School). Leren kon ik als de beste, ik had er alleen geen zin meer in door de drugs. Na de LTS ging ik het leger in, daar kwam ik een andere vriend tegen: de drank. Er ging er een wereld voor me open, ik heb het glas nooit meer neergezet. Na dat eerste glas was er geen weg meer terug. Het leger werd ik uitgetrapt wegens wangedrag.

Zelfvernietiging
De toon was gezet voor de komende veertien jaar….
Ik ging al blowend en zuipend van baas naar baas. Ik zocht altijd wel een baan uit, waar ik gewoon door kon blijven drinken. De haven, de horeca, en als laatste een tankstation, die toen nog bier verkochten. Ik was de hele dag dronken of stoned of allebei, s’avonds zat ik in cafe’s op de wallen. De buurt bij uitstek voor mensen die toch een aardig eind zijn gevallen van de maatschappelijke ladder. Mijn gedrag kon ook geen daglicht meer verdragen en die buurt is lekker donker.

Door een dal van verdriet en pijn, waar satan me had opgetrokken. Er was geen uitweg meer mogelijk. Ik was zo verslaafd dat ik niet meer wist wie ik was en dat maar zo wilde houden, omdat dat nou eenmaal de makkelijkste weg was. Maar na veertien jaar van zelfvernietiging gebeurde er iets vreselijks…

Het was afgelopen
Mijn zwager overleed. De eerste dat de dood zo dichtbij kwam dat het me bijna krankzinnig maakte. Ik sloeg uit frustratie liters tequila achterover. M’n toenmalige vriendin, besloot dat er met mij geen land meer te bezeilen was en vertrok na een relatie van veertien jaar. De pijn was onbeschrijfelijk en ik wilde eigenlijk maar een ding: dood!

Jezus op de muur
Maar toen gebeurde het, ik werd op een gegeven moment wakker op de grond van mn huis. Ik had me weer eens te buiten gegaan aan grote hoeveelheden drank. Daarbij had ik Jezus op de muur getekend, erg mooi ook nog. Ik kon altijd tekenen als de beste. Hoe ik het gedaan had wist ik niet meer, maar onze Hemelse Vader was Zijn werk begonnen…

Ik was zo onder de indruk dat ik besloot om te proberen te stoppen met drinken. Eerdere pogingen waren hopeloos mislukt. Ik zag dit als een teken van de Almachtige. Het begon met een paar dagen en groeide uit tot een paar weken tot maanden. En ik heb tot op de dag van vandaag nooit meer een druppel alcohol aangeraakt, en dat is nu al tien jaar!!

Wat een Vader, wat een genezing voor een zondaar als ik!!

Toen ik stopte met drinken was ik ook meteen aan de Bijbel begonnen en was er al sprake van een licht Christelijke invloed op m’n leven.

Het water
Er was alleen nog een probleem: dat van het blowen. Ik stopte daar wel eens een jaar of twee drie mee, maar begon altijd weer. Ik was weer eens een tijdje gestopt en ik zat moederziel alleen op he t strand. Door het vele blowen was ik doodsbang voor mensen geworden. Met prachtig weer, maar in een vreselijke dip op het strand. De Heer riep mij naar het water en ik gehoorzaamde.

Ik stond in het water,toen De Heer speciaal voor mij het water = rustig maakte en er geen rimpeltje meer te zien was. De zon veranderde in een roodgele toverbal, en het was mijn moment. Het moment dat de Vader aan mij had gegeven om voor Hem te kiezen. Hij zei:”dompel je nu maar onder” en ik gehoorzaamde, op weg terug naar m’n handdoek was ik veranderd, ik had voor Jezus gekozen,ik had mezelf gedoopt in Zijn aanwezigheid,ik voelde het in mijn hele lichaam.

Mijn nieuwe leven
Ik modderde nog een tijdje door met vallen en opstaan,tot januari 2008. Ik schoot na het roken van een joint in een psychose en wederom kwam De Heer tot mij. Hij zei; “nu is het wel genoeg geweest!”. En ik gehoorzaamde opnieuw.Ik heb geen joint meer aangeraakt en de sigaretten waren een week later aan de beurt. Ik heb nooit meer gerookt.

Nu ben ik tien maanden clean en zit ik in het Katwijkse verslavingscentrum de Brug. Hoe de Vader mij van Amsterdamse junk naar Katwijk heeft gebracht, is een verhaal apart,maar dat misschien later.

De moraal van het verhaal is…
…dat toen ik de eerste joint opstak, ik een deur voor satan heb opengezet. Hij heeft al die tijd op de achtergrond m’n leven geroofd. Dat heeft dertig jaar geduurd, terwijl ik maar dacht dat ik het zelf deed! Ik wist nooit dat ie bestond,maar nu weet ik beter. Dus mensen en vooral kinderen: laat me jullie waarschuwen voor het gevaar van de drugs!

Het lijkt onbelangrijk zo’n jointje, gewoon om te ontspannen, maar mijn verhaal is er één als van duizenden. Als ik jullie door mijn verhaal te vertellen kan redden van dat vergif, dan heb ik daar alles voor over! Jezus Christus redt vandaag nog steeds!

Jij bent zoals jij bent

Schrijver: Vincent

De essentie van het evangelie. Ik was het bijna vergeten…

Mijn vroegere leven, vóór mijn keuze voor Jezus en Zijn Koninkrijk, werd gekenmerkt door ADHD en het Asperger Syndroom. Daarnaast speelde andere dingen nog een rol, maar het kwam er op neer, dat er geen enkele mogelijkheid was om door de wereld geaccepteerd te worden. School verliep niet op rolletjes en tijdens de vele bijbaantjes werd ik met schuine ogen aangekeken.

Al zag ik er uit als een normaal mens. Al had ik de emoties van een normaal mens. Ik kleedde me ook als een normaal mens. Kort gezegd: wat ik ook deedt, al hield ik me even rustig als ADHD-er, al gaf ik alles wat ik had, al was ik de slimste in de hele wereld, al deedt ik me voor als iemand anders, men accepteerde me niet. Je loopt altijd op je tenen en nog lukt je niets. Het put je compleet uit.

Overleven
Er zullen vast wel mensen zijn die dit herkennen. Het niet geaccepteerd worden zoals je bent. Het doet pijn, geeft een gevoel van leegte, geeft je het gevoel dat je nooit iets goed doet en nooit zal doen. Je zal nooit erkend worden en je zal er nooit bij horen.

De mens is zo ontworpen dat het de behoefte heeft om in relatie te gaan met anderen. De mens is ten alle tijden afhankelijk van zijn medemens om te overleven. Het doel van dit ontwerp was dat de mensen elkaar lief zouden hebben, maar er speelde een aantal dingen mee die roet in het eten gooide. Dus het is er niet van gekomen. Volgende keer beter, zullen we maar zeggen.

Hoe vul je dat verlangen op?
Er is een leegte in de mens. Die kan alleen door liefde opgevuld worden. Ik bedoel met liefde geen sex, maar medeleven, geduld en geven om anderen. Er zijn een aantal mensen in de wereld die denken dat geld, roem, macht en sex het doel van het leven zijn. Dat zijn de mensen die teveel geld verdienen, alles kunnen kopen dat los en vast zit. Er komt dan een moment dat ze alles gekocht hebben dat ze hadden willen kopen en ontdekken vervolgens dat ze nog steeds niet tevreden zijn. Vervolgens proberen ze die ontevredenheid te vullen met ongeremde sexualiteit. Als ze op alles en iedereen hun sexualiteit hebben gebotviert, ontdekken ze opnieuw dat het gapende gat in hun ziel dat nog steeds niet is opgevuld. Het zijn nog steeds ongelukkige mensen. Sterker nog. Ze zijn nog ongelukkiger dan daarvoor. Dan proberen ze het anders. Ze betalen anderen om zichzelf in de schijnwerpers te zetten en verkrijgen zo roem en macht. Als vervolgens de hele wereld voor hun neerbuigt, om de luchtbel die ze hebben gecreeert, ontdekken ze dat ze nog steeds ongelukkig zijn. Ze zijn op sterven na dood.

Ze hebben zich zelf verpest door alles te kopen dat los en vast zit. Ze hebben zich onteerd en bevuild door hun sexualiteit op alles en iedereen te botvieren. Ze hebben zich zelf en de hele wereld voor de gek gehouden door zichzelf tot een afgodsbeeld te maken. Veel van hun plegen dan zelfmoord. Want ze hebben alles, maar kennen de liefde niet. Alleen de liefde had het gapende gat in hun ziel kunnen vullen.

“Ik bedoel met liefde geen sex, maar medeleven, geduld en werkelijk geven om anderen.”

De kracht die mij de keuze voor Jezus heeft doen maken, was de liefde. Het was de bijna grenzeloze acceptatie van de leden van die kerkgemeente waar ik op dat ogenblik even was. De “warme deken” of “het thuisgevoel” waar sommige mensen over praten, ervaarde ik op dat moment zeer sterk.

Is God welkom?
Want waar Jezus welkom is, zijn de mensen zoals Hem: Liefdevol, respectvol en met compassie. Ze accepteren je zoals je bent. Je bent ten alle tijden welkom. En je mag zijn wie of wat je bent. ADHD-er, autist, het maakt niet uit. Daarom heeft mijn hart voor Jezus gekozen en ben ik mijn hart later gevolgd. God is goed.

Heel eng: Mag ik voor je bidden?

Vincent

Inleiding
Van begin april 2005 tot en met eind juni 2005 deed ik voor mijn studie Culturele Antropologie en Ontwikkeling Sociologie onderzoek binnen de Levend Evangelie Gemeente te Schiphol-Rijk. In een eerder verhaal vertelde ik over een wonderlijke genezing van mijn knieën, wat er voor zorgde dat ik mijn hart durfde te openen en de liefde van God in mijn hart durfde toe te laten. Hiervóór hebben nog veel dingen plaatsgehad.

Baadt het niet, dan schaadt het niet
Nadat de officiële projectduur verstreken was, besloot ik op de eerste zondag van juli 2005 te gaan. Niet voor het onderzoek, maar voor mezelf. Op de ochtend van 3 juli 2005, sprak ik na de samenkomst met Marjolein. “Mag ik voor je bidden?”, vroeg ze aan mij. Zelf heb ik een geschiedenis bij de alternatieve geneeswijzen en het occultisme achter de rug. Een veel gebruikt toverwoord is daar “baat het niet, dan schaadt het ook niet”. Persoonlijk had ik geen zin in gebed. “Ik ben er voor mijn studie, niet om bekeerd te worden”, dacht ik. Toch bedacht ik Marjolein een kans te willen geven. Waarschijnlijk was het haar sterke vertrouwen dat gebed iets zou gaan doen bij mij, dat mij overhaalde. Ik ging op haar aanbod in, maar ik wilde tijdens het gebed natuurlijk niet door anderen gezien worden. Per slot van rekening, deed ik onderzoek.

Even later stonden we, samen met nog een andere jongen die ze erbij geroepen had, in een hoekje van de grote zaal te bidden. Ik speelde het spel mee, en stond met geopende handen in ontvangende houding hun gebeden aan te horen. Wat ze precies baden weet ik niet meer, maar er brak iets in me. Eerst dacht ik dat het puur emotie was, omdat mijn zogenaamd christelijke familieleden nooit persoonlijk voor me hebben gebeden, zelfs niet toen ik er om vroeg. Maar dit bleek meer dan emotie. Stromen water kwamen uit mijn ogen. Alle pijn en frustratie van de twintig jaar die ik achter de rug had, brak en viel van me af. Geen psycholoog of psychiater kan daar tegen op. Dat kan ik uit ervaring wel zeggen.

Toen ze gestopt waren met gebed, keek Marjolein enigszins verbaasd naar het resultaat. Ik zelf, ervaarde zoveel rust en vrede, en heb dat nog maanden lang daarna gevoeld, en jaren daarna nog.

Ik was schoongewassen. Bevrijdt van de misstappen die ik had begaan en de vele teleurstellingen die ik had opgelopen. Mijn leven was echt niet fijn meer, maar God had naar me omgezien door Marjolein. Jezus Christus kijkt ook naar jou om!

Conclusie onderzoek: God bestaat!

Vincent

Van huis uit ben ik niet christelijk opgevoed. In de periode april, mei en juni 2008 deed ik onderzoek binnen een charismatische evangelische kerk. Dat was in het kader van mijn eerdere studie Culturele Antropologie. Beter bekent als Volkenkunde.

Eén van de redenen dat ik die kerk als thema van onderzoek koos, was dat ik zelf veel familieleden heb in de zending, maar ik weinig van hun handelen begreep.

Ik zag veel genezingsdiensten, maar ik vroeg me toch af of het echt was. Was het geen acteerwerk? Dan komt er bijvoorbeeld een acteur in een rolstoel binnen rijden en na de dienst is hij “genezen”. Halleluja!

Er kwam een einde aan mijn onderzoek binnen die gemeenschap. Maar omdat mijn nieuwsgierigheid nog niet gestild was, besloot ik die zondag, op 3 juli 2005, daarna nog één keer naar de kerk te gaan.

Die avond was er een jongerendienst. Je moet je voorstellen. Honderden, soms duizend jongeren, bij elkaar in het halve donker. Een plek waar je redelijk anoniem zou kunnen pionieren.

De spreker van die avond was een artistieke en authentieke persoonlijkheid. Wat mij verbaasde, omdat ik zulke mensen weinig ben tegen gekomen tijdens mijn onderzoek. Hij had een eenvoudige preek, en wijkte regelmatig af naar een mop of een leuke anekdote.

In eens begon hij: “Heeft er iemand een zilverkleurige auto gekocht?” Een jongen stond op. Dit verbaasde me niet, want we waren met zevenhonderdvijftig jongeren en in één van de rijkste omgevingen in Nederland. Niet erg onder de indruk dus.

“Iemand heeft heel erg last van zijn maag…”, er stond weer iemand op. Er ging een gebedsteam op af. Moest er niet aan denken dat er zo’n team naar mij toe ging. Een stel vreemde mensen die op je af rennen, om je heen gaan staan en in vreemde klanken beginnen te bidden.

Ik begon te rekenen: “Het is acht-negen uur. Twee-drie uur geleden heeft iedereen gegeten. Er zal er toch wel eentje last van zijn maag hebben.” Gewoon een gok dus.

Ik voelde iets in de atmosfeer.

Toen gebood hij ons op de knieën te gaan voor Jezus. Daar ging iedereen. Honderden jongeren in het halve donker gingen knielen voor Jezus. Ik wilde niet te veel opvallen. Het is alleen niet fijn om op de knieën te gaan, als je er verschrikkelijke last van hebt. Maar er zat op dat moment weinig anders op.

Er gebeurde daarna ontzettend veel, maar heb veel gemist, omdat ik zat te draaien van de pijn. “Zal ik opstaan of niet”, ging het door mijn hoofd. “Ja, maar dat valt zo op.” Dus bleef ik zitten.

Eén zin trok me de aandacht:
“Iemand hier heeft al een tijdje een hele zere knie.”

Ik keek in het rond. Het was moeilijk om kritisch te blijven. Achter me, voor me en naast me. Er stond niemand op.

Ik keek even naar mijn moeilijke knielhouding. Ik verging van de pijn. Maar was vastbesloten om niet op te staan. Moest er niet aan denken dat er een gebedsteam op me afgestuurd zou worden.

In vol vertrouwen begon hij hardop te bidden:
“Vader in de hemel.Dank u wel Jezus, dat u niet alleen Redder bent, maar dat U ook een Genezer bent. En op dit ogenblik, die kniekap, of wat het ook is, in de naam van Jezus… Ik spreek genezing uit…”.

En op dat moment, in een seconde. Weg was de pijn.
Ik was verbijsterd. Nog niet van plan om op te staan en het gebedsteam op me af te laten komen, maar wel verbijsterd. Stil was het in mijn brein. Ik tikte mijn buurman aan. Vroeg of hij een geheimpje kon bewaren. En dat kon hij.

Daarna heb ik mijn hart geopend. Een influx van pure liefde en energie stroomde naar binnen. Maanden achtereen heb ik goddelijke leiding, liefde en onderwijs ontvangen. God is goed. En Jezus Christus is gister, vandaag en morgen dezelfde!

In Gods Koninkrijk ben je altijd veilig

Vincent

Laatst heb ik trouwens wat vets meegemaakt. Ik was gezellig met een vriend een hap eten geweest. Daarna heeft hij wat over zijn straatrace verleden verteld. Toen ik zou uitstappen, kwam er een donker gekleurde jongen van rond de vierentwintig naar de auto gehobbeld en had het over het plan om iemand te willen vermoorden. Hij probeerde naar de portier te grijpen, maar hij leek dat niet zo snel te kunnen. Het vreemde was dat ik me totaal niet druk maakte, want ik zag dat hij bezeten was. (En Jezus die in me is, is meer dan de duisternis die in de wereld is.) M’n vriend deed op tijd de deur op slot en toen ging de conversatie verder via het dakraam in de auto.

Ik zag aan die ogen hoe laat het was en bedacht me hoe erg het is om door zo’n geest vernacheld te worden. “Je moet wel een leeg en ongelukkig gevoel hebben.”, zei ik voor hij ons via het dakraam wilde grijpen. Verwonderd keek hij op en gaf met een “ja” toe. “Mag ik voor je bidden dat God je helemaal gelukkig gaat maken.” Daar kon hij geen nee tegen zeggen. En de donkere ogen werden tijdens het vragen om Jezus om zijn hart te vullen met Hem licht en er kwam een blije grijns op zijn gezicht. Dat mocht natuurlijk niet bij zo’n stoere gast. Toen ik het hem zei, begon hij snel stoere praat uit te slaan. Hij was niet meer bij de auto en ons weg te krijgen. Hij zei: “Er zijn zoveel lekkere chicks in Enschede die nu op me wachten.” Ik zei: “Ik snap dan niet wat je hier dan nog bij ons twee doet.” Hij vond het zelf ook wel maf denk ik. Eindelijk iemand die hem niet dumpt. Jezus Christus is nog steeds dezelfde!