Van de daken schreeuwen

Schrijver: Wouter

Mijn naam is Wouter en ik ben van het bouwjaar 1967. Ik ben geboren in een gezin waarin het evangelie alles behalve centraal stond. Als er iets over het geloof te horen was, waarin werd verteld over hoe Jezus redding, bevrijding en genezing kon geven, werd er altijd vrij grof gereageerd.

Ik ben dus opgegroeid zonder een levende God in mijn doen en laten.

Alcohol
Later toen ik wat ouder werd heb ik behoorlijk veel alcohol genuttigd en werd daardoor behoorlijk agressief. Hierdoor raakte ik vaak tot echt heel vaak in gevechten verzeild en werd alleen maar kwader en kwader op iedereen om mij heen. Dit ging een eigen leven leiden. Ik dacht op bepaalde momenten echt dat iedereen tegen mij was en daardoor was de cirkel weer rond. Ik ging weer kwaad de straat op en de kroeg in, alwaar ik mij weer behoorlijk kon uitleven.

Sekte van Jezus
Ik heb op een bepaald moment mijn huidige vrouw ontmoet en door haar kreeg ik te horen over Jezus, nou je kunt je wel voorstellen dat ik daar nou niet echt op zat te wachten maar tja …wie verliefd is doet wel eens gek! Ik ging wel langzamerhand meer nadenken over wie God nu eigenlijk was en moest ook wel erkennen dat het niet zomaar iets is dat wij hier op deze aarde omstappen in onze complexiteit. Ik heb heel veel gesprekken met mijn vrouw over Jezus gehad en steeds vaker kwamen er “toevalligheden” op mijn pad waar ik niet om heen kon. Zo ook iemand in onze familie die echt Jezus had aangenomen in zijn leven en die hierdoor zo sterk was veranderd dat wij er niks meer van snapten.

Ik was bang dat dit familielid in een of andere sekte was getreden.

Met mijn driftig karakter was ik bereid om hem uit deze “sekte” te halen en ging hiervoor naar de kerk waar hij bij was aangesloten, totdat wij daar zaten en het volle evangelie over ons heen kregen, dit deed zoveel met mij dat ik in de eerste instantie schrok en behoorlijk driftig werd en meende dat ik ons moet beschermen, niet wetende dat God al met mij aan het werk was.

Na afloop van de dienst zei ik tegen mijn vrouw : Hier zie je mij NOOIT weer. Maar zoals bij de meesten van u bekend is duurt “NOOIT” maar drie dagen. Want de volgende zondag stonden wij in de huiskamer en besloten na wat heen en weer gepraat, om dan toch maar weer naar de dienst te gaan. We waren te stoer om tegen elkaar te zeggen dat we erheen werden gedreven door Iets.

Schreeuwen van de daken
Na een aantal weken van naar de dienst gaan, kreeg ik een steeds onbehaaglijker gevoel. Na afloop van elke dienst werd er opgeroepen om je te bekeren en een kind van God te worden door de Here Jezus in je leven uit te nodigen. Dit ging zover dat ik de laatste week voor mijn bekering bijna de hele week heb lopen vloeken en tieren, want ik voelde de machtige hand van God die mij trok naar Zijn Troon van genade.

Maar ik wilde dit niet. Ik was op dat moment nog werkzaam als dakdekker en weet nog als de dag van gisteren dat ik op het hoogste punt van een dak zat met de vuisten omhoog zeggende met de tranen in mijn ogen: “God U krijgt mij niet”, en wat daarna aan taalgebruik volgde laat ik hier maar achterwege want dat is niet zo mooi.

180 graden
Op de bewuste zondagochtend kwamen wij van bed af en werden we weer gedreven door de machtige hand van God. Ik weet nog dat ik de dienst in een vlaag van verdriet en schaamte, maar ook woede, heb meegemaakt, want ik wist diep van binnen dat er vandaag keuzes moesten worden gemaakt. Maar lieve mensen, ik was zo bang om te veranderen en niet meer de Wouter te zijn die ik was. Iemand die de eigen regie deed en nooit geen dingen uit handen gaf.

Ik was bang en koud tot op het bot, tot aan het einde van de dienst. De voorganger deed weer een oproep om je leven aan Jezus te geven. En ik weet niet hoe, maar ik weet dat ik met diepe verbazing naar mij rechterhand zat te staren en ik zag dat die bewuste hand loodrecht omhoog stond. Hoe dit zo vreemd, ik wilde het niet en ik wilde het wel… ik twijfelde, maar had dus diep in mijn hart al een keuze gemaakt. Het moest alleen nog even aan de hersenen worden doorgegeven.

Tot op het moment dat ik dus daadwerkelijk registreerde van mijzelf dat ik mijn leven aan Jezus ging geven, knapte er iets in mij en moest erkennen dat God werkelijkheid was en dat ik dit mijn hele leven al geweten had, maar nooit had gesnapt. Tot mijn grote vreugde zag ik dat mij lieve vrouw zonder het met mij te overleggen op hetzelfde moment ook een keuze voor de Here Jezus had gemaakt. Samen zijn we toen naar voren gegaan en hebben samen met mensen uit die gemeente het zondaars-gebed gebeden.

Dit heeft mijn hele leven 180 graden veranderd. Er is een diepe vrede in mijn hart gekomen en heb mij samen met mijn vrouw laten dopen. Toen is er ook het zaad van verlangen in mijn hart geplaatst, een verlangen om de mensen te vertellen over hoe God door Jezus heen en onder de leiding van Zijn Heilige Geest mij leven heeft verandert.

Zo hebben we een hart vol van verhalen over Jezus’ werk in mijn leven die ik samen met u wil delen.