Studie-prodject dag één…

Schrijver: Vincent

Begin maart 2005 belde ik naar een charismatisch evangelische kerkgemeente, om in het kader van mijn toenmalige studie een videodocumentaire te maken over de cultuur van die kerk. Ik kreeg een secretaresse aan de lijn en die bleek zeer verheugd en vertelde dat ze op zoek waren naar iemand die een videoreportage wilde maken van de kerkgemeente. Het klonk een beetje alsof ze wilde zeggen dat God me gestuurd had. Zelf geloofde ik niet, en ik nam het een beetje lachend op.

Daarna kreeg ik één van de leiders te spreken en die sprak af om er over te bidden en te vasten en om later contact met me op te nemen. Een maand later, begin april 2005 hoorde ik nog niets en mijn tijd voor mijn studieproject begon te dringen. Dus ik belde op en stelde voor dat ik een dienst zou bijwonen om te kijken of ik het iets zou vinden of niet. Mocht het niets zijn, dan hoefde ik ook nergens op te wachten. Dit vond hij een goed plan.

Het was zondag 3 april 2005. Om 09:30 uur kwam ik het terrein op fietsen en ontmoette daar iemand die een ex-bajesklant bleek. Ik vertelde over mijn plan voor een videoreportage. Dit vond hij schitterend. Hij vertelde over zichzelf en over de kerk. We liepen de hal in, en introduceerde me aan een vrouw van middelbare leeftijd en we raakte in gesprek. Ook zij was niet opdringerig en ik kwam zo veel van de kerk en van haar te weten. Paar minuten voor tien gingen we samen de grote zaal in waar de kerkdienst zou plaats vinden.

Het was een grote zaal met een hoog plafond en rechthoekige ramen met blauw glas aan de zijkant. In tegenstelling tot mijn beeld bij het woord “kerk”, waren er geen oncomfortabele houten kerkbanken, maar comfortabele praktische stoelen. Er was geen orgel, maar een breed podium met drumstel en wat elekrische gitaren. Boven, rond het podium was met frameconstructie belichting aangebracht. Na binnenkomst begon de band voorin de kerk te spelen, wat de ontspannen sfeer prachtig aanvulde.

Ik was pokke zenuwachtig. Ik proefde vrij snel dat er hier meer aan de hand was dan alleen op zondag een dienst en dan naar huis met het alledaagse leven. De mensen straalde, alles was anders dan ik me had voorgesteld en dacht van kerken. Normaal is een kerk saai, muf en de mensen kijken zuur. Dit was fris, de muziek was leuk en veel mensen straalde als de zon.

Er werd staand gezongen. Ook iets dat niet bij mijn beeld van “kerken” past. In de kerken die ik kon van kerst en pasen, werden er boekjes uitgedeelt en was het zittend zingen. Veel mensen gaven zichzelf in het zingen en sommigen staken de armen in de lucht.

Ik kon meezingen, want de tekst werd geprojecteerd, maar ik vond meezingen geen professionele houding. Immers, ik was er om studie te verrichten en na toelating een film te maken over deze groep mensen.

Na het zingen betradt iemand het podium. Niet in een soepjurk of een net pak, maar in alledaagse kleding. Een jonge man van ongeveer rond de vijfentwintig. Ik begreep geen hout van waarover hij preekte, want ik was helemaal ingenomen door de verschijning op zich. Achteraf bleek de preek over het zingen te gaan. Maar de manier van preken vond ik al indrukwekkend genoeg.

Na de preek, waar ik me weinig van kan herinneren, maar absoluut niet saai, werd er weer gezongen. En niet zo’n beetje ook… De mensen waren zo blij, dat kon niet alleen aan de muziek liggen. Er werd gedanst, handen in de lucht, geknielt, er werden zelfs meerdere rijdansen ondernomen. Echt waar. Dit had ik nog nooit gezien, en daarna ook niet meer meegemaakt. Een bovennatuurlijke blijdschap. En wat het was weet ik niet, maar er was in de hele zaal een lichte blauwe waas waar te nemen. Die heb ik daarna ook nooit meer gezien. Ik denk ook niet dat iedereen die op dat moment zag.

In ieder geval. De volgende dag belde ik de kerk. Kreeg diezelfde leider weer te spreken. “En? Wat vond je er van?”, vroeg hij. “Als jullie het goedkeuren, dan doe ik het.”, was mijn antwoord. Ik moest me inhouden, want ik vond het fantastisch!

En terugkijkend waren de eerste ontmoetingen wel heel toevallig. Die twee waren van de weinigen, die je niet direct het geloof door de strot willen duwen. Ik was waarschijnlijk weggelopen als ik op dat moment anderen had gesproken, want die deden niet anders, bleek later. Jezus Christus is de Zoon van God en is de zelfde als tweeduizend jaar geleden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *