Jij bent zoals je bent

Schrijver: Marianne

Begin 1990 begon ik weg te zinken in een depressie na de geboorte van mijn derde kindje een lange depressie waar geen eind aan leek te komen en ik kwam er ook zelf niet meer uit.

Ik ben geboren en opgevoed in de wat strengere hoek. Maar toen mijn man op een dag met een Poolse en mijn kinderen van het een op andere moment vertrok naar Polen en mij alleen achterliet, hing ik alles wat met God te maken had aan de wilgen. Ik was zo vreselijk boos in mijn pijn. In 1994 woonde ik weer zelfstandig en moest ik het alleen rooien.

Pas verhuisd kreeg ik elke vrijdag bezoek van een ouderling, maar ik wilde hem niet. Kaarten met teksten die hij onder de deur door schoof scheurde ik kapot en bandjes en bijbeltjes mikte ik onder in een la vastbesloten ze daar nooit meer vandaan te halen. God kon geen liefde zijn.

Maar de ouderling gaf niet op, week na week verscheen hij weer en of ik de deur nu open deed of niet, hij was er. Tot ik er genoeg van kreeg, ik zou de deur openen en hem eens goed vertellen dat het afgelopen moest zijn. Als hij mijn verhaal hoorde zou hij wel afdruipen. Maar we raakten aan de praat en ik wilde eigenlijk nog wel een keer met deze man praten.

Zo bleef het gaan en uiteindelijk kwam ook zijn vrouw langs. En steeds meer werd ik bekend gemaakt met de liefde van God die mijn pijn zag en niet iemand die daar boven in zijn vuistje lachte om wat er gebeurde. Hoe diep die liefde van mijn Schepper was zou ik al snel merken. Het echtpaar had een bloemisterij en ik hielp hen een keer in de week met het maken van bloemstukjes. Zo groeide de vriendschap steeds dieper en op het laatst werd ik bij hen thuis uitgenodigd. Uiteindelijk zat ik daar iedere zaterdag.

Daar vertelden ze me over de goedheid van God, ze zongen uit opwekking voor me en lazen met met uit de bijbel. Op een zondagavond ging ik met mijn vriendin naar een doopdienst. Ik had dat nog nooit meegemaakt en kreeg het warm en koud tegelijk. Wat was God dichtbij maar hij zou die avond nog dichterbij komen zonder dat ik het wist. Want ik was wel opnieuw depressief geworden en wel zo erg dat ik voor mijn eigen veiligheid bij vrienden verbleef.

Thuisgekomen was ik diep onder de indruk, toen mijn vrienden hun gitaren pakten en een lied voor me begonnen te zingen. Ik vergeet het nooit meer. Het was het lied ‘Kleine Vogel’ van Elly en Rikkert. Daar had God ineens beet er doortrok me een warmte van m’n hoofd tot m’n tenen en ik heb gehuild zoals ik nog nooit eerder gedaan heb. En daarna wist ik nog een ding: ik wilde ook gedoopt worden.

Ik heb de bijbel bijna opgegeten en alle achterstand die ik had weggewerkt in no-time. Mijn doopdienst was de mooiste dag van mijn leven, ik legde al het oude af en stond op in een heel nieuw leven met een God. Die zo waanzinnig van me houdt en waar ik zo waanzinnig van houd.

Ik ben best nog eens depri en verdrietig. Het verlies van drie kinderen is niet niets, maar ik mag verdrietig zijn. God troost mij, ook als ik het soms even niet ervaar. En tegelijkertijd blij want ik kan ze een ding teruggeven het belangrijkste dat er is: …een biddende moeder. Ik mag dan misschien hun harten niet meer kunnen bereiken, maar er is er één die dat wel kan. Daarvan ben ik het levende bewijs.

Ik heb hem lief en Hij mij en zo heeft hij jullie lief.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *