Op zoek naar echte spiritualiteit!

Niemand ziet de spiritualiteit van God in zijn leven Neem Jezus aan als je vriend en redder van je innerlijke slechtheid en je zult een ander mens worden. Ieder mens denkt goed te zijn, maar ontdekt dat als hij of zij goed wil doen, zijn egoïsme en zijn trots de hoofdrol willen spelen in zijn of haar leven. Uiteindelijk wil je alleen maar goede dingen doen om in een goed daglicht te willen staan of er iets voor terug te verwachten. Verder liegt en bedriegt de mens of houdt zichzelf voor de gek. Durf over je trots heen te stappen en wordt oprecht over jezelf en er is hoop voor jou!

Zijn dood, jou vrijheid
Jezus is gekomen om ons te redden uit deze krankzinnige zieke wereld. Hij is gestorven om onze slechtheid op zich te nemen en de gevolgen ervoor te dragen. Hij is fysiek en geestelijk gestorven en na enkele dagen uit het graf opgestaan. Niemand kan iemand die gestorven is nog kwaad doen. Als we in Jezus dood geloven, worden we één met zijn dood en heeft de duisternis geen grip meer op ons.

Zijn opwekking, eeuwig leven
Omdat God Hem uit de dood heeft opgewekt, ontvangen we leven van Hem als we op Jezus vertrouwen. Zijn heilige Geest die na Jezus’ kruisiging en wederopstanding werd uitgestort over de hele aarde, bewerkt deze geestelijke dood en geestelijke wederopstanding in ons, als we op Jezus vertrouwen. We leren Jezus en God kennen zoals Zij zijn en ervaren diepe innerlijke rust en blijdschap.

Het begint hier
Als we echt op Jezus vertrouwen als een betrouwbare vriend, zal Hij ons dingen leren en op alles wat je vraagt zal Hij je een antwoord geven. Hij zal je de dingen geven die je nodig hebt, waardoor je een zorgeloos leven kan leiden met Hem. Dit leven met Jezus en God is het eeuwige leven. Het begint hier op aarde en gaat voor altijd door.

Grootste spiritualiteit
Als je Jezus en God leert kennen, leer je de grootste spiritualiteit en waarheid kennen. Je zult er geen spijt van krijgen en je kunt als je dat wil altijd terug. Niet dat je dat zou willen, maar het is mogelijk. Ik vertel je dit omdat het einde nabij is. Over een niet al te lange tijd ziet de wereld er niet meer uit zoals we het vroeger kende. Geloof niet dat je een god kan worden door het ontvangen van een merkteken of door aan je DNA te laten rommelen. Je zult daar niet gelukkiger door worden of rust door krijgen. Adam en eva lieten zich ook verleiden door de slang en dachten dat ze goden zouden worden door te doen wat jou werkelijke vijand, de duivel, zegt. Maar in de plaats daarvan verviel Adam tot een zielig mensje en leerde ziekte en de dood kennen. Adam had daarvoor het eeuwige leven en een relatie met God. Maar liet zich verleiden door goedkope leugens. De vraag is of jij jezelf ook hebt laten verleiden. Er is een betere weg.

Wat is waarheid?
Na Jezus dood aan het kruis, Zijn wederopstanding en de komst van Zijn heilige Geest is het weer mogelijk om God echt te leren kennen. Kijk niet naar de zogenaamde christenen die elke zondag naar de kerk gaan. Lees de Bijbel. Daarin lees je dat God je echt wil leren kennen. Christenen in de kerk eten van de boom van kennis van goed en kwaad. Ze denken van alles te moeten, maar begrijpen niets van de genade van God en het vernieuwende werk van de heilige Geest als je alleen vertrouwd op Jezus. Ze veroordelen elkaar en hebben geen liefde voor elkaar. Neem en hou daar afstand van en leer God en Zijn Zoon Jezus Christus echt kennen.

Je wordt uitgedaagd!
Durf het aan. Je kan altijd terug, maar ik moet je zeggen: Mijn leven is echt veranderd en ik ben gelukkiger dan ik ooit dacht te kunnen worden. Jezus Christus is echt het beste wat je kan leren kennen in deze wereld. Als je Jezus kent, ben je ook niet meer bang voor de dood. Je bent niet meer bang voor andere mensen. En de zorgen voor de toekomst smelten als sneeuw voor de zon. Jezus geeft je die zekerheid van het eeuwige leven.

Bovennatuurlijk wonder
Het is meer dan alleen psychisch; het is een bovennatuurlijke zekerheid en rust in je binnenste. Andere mensen zullen zien dat je gelukkig bent en sommigen zullen jaloers vragen of je verliefd bent. Ze zullen ook dat gene willen wat jij hebt. En het mooie is dat jij dat ook weer aan hun kan doorgeven. Gewoon door over Jezus te vertellen en voor ze te bidden. Als ze dan Jezus willen gaan vertrouwen, wordt Hij ook hun vriend. En als ze op Hem blijven vertrouwen en niet allemaal vreemde regeltjes erbij verzinnen, zullen ze net als jij nieuwe mensen gaan worden.

Wat is jou aandeel?
En wat moet je daarvoor doen? Helemaal niets. Dat is de blije boodschap. Het enige wat God er dan graag voor terug zou willen, is dat je Hem nog meer gaat vertrouwen. Maar dat zal je dan ook vanzelf wel gaan doen. Het leven wordt dan één groot avontuur en je zult van het ene blije moment op het andere gaan. Je zult tegenstand ontdekken en de waarheid achter deze wereld. Je zult grote krachten zien en andere mensen die je het daglicht niet gunnen op je pad krijgen. Maar je grote vriend, Jezus Christus, redder van de wereld, Zoon van God, zal voor je uitgaan als een held die verlost.

Jezus alleen
Hij ziet je problemen en wacht op het moment dat je Hem wil gaan vertrouwen. Dan kun je net als ik zeggen: “Hij is de God die naar me om heeft gezien en vóór ik van Hem kon houden al van me hielt.” Je zult je gaan afvragen waarom niet iemand eerder zo over Jezus heeft verteld en je zult van de ene verbazing naar de andere gaan. Maar je moet oppassen voor andere mensen. Zij die zeggen Jezus te kennen, maar jou regels en traditie willen opleggen en denken het beter te weten dan jij. Ze willen jou winnen als een prijs voor in hun geestelijke prijzenkast. Ze willen jou alleen als een trofee hebben om mee te showen. Hou afstand van deze mensen en vergeet alles wat ze je willen leren. De Geest van Jezus zal je onderwijzen als jij op Hem blijft vertrouwen.

Wat moet ik dan doen?
Maar wat moet je doen om deel te hebben aan deze prachtige belofte? Helemaal niets. Vertrouw op Jezus. Zelf kom ik uit de wereld van de spiritualiteit; een wereld waarin je allerlei bovennatuurlijke gaven kan ontwikkelen en je eigen god bent. Dan moet je van alles doen en weten om iets te kunnen bereiken. Geloof is relaxed! ‘Geloof’ is een zeker weten, een vertrouwen op de levende God die naar je om wil zien, elke dag van je leven. Als je blind wil vertrouwen op Jezus, zal Hij zich actief in je leven laten zien als een betrouwbare vriend waar je mee wakker wordt en de dag mee beleeft. Geloof is niet moeilijk, maar fijn. Ik heb geen dag spijt van de dagen dat ik echt op Jezus heb vertrouwd. Geen moment.

Afscheid van mezelf
Maar wat heeft mij mijn trots, mijn krachten en mijn onafhankelijkheid over boord doen gooien? Waarom ging ik vertrouwen op iets dat ik nog niet kon zien. Zoveel, maar het is samen te vatten in de naam van Gods liefde en genade: Jezus Christus. De blijdschap die ik zag in de ogen van de mensen die Jezus werkelijk kenden. Iets wat ik niet kende. Een intens geluk dat van je gezicht af spettert en dat anderen ook willen hebben. Een gevoel van geborgenheid; weten dat je geaccepteerd bent zoals je bent. Het maakte me niet alleen nieuwsgierig, maar het maakte me ook bereid om heel ver te gaan in het opgeven van mijn eigen godschap. Ik werd een nieuwe mens: het oude ging voorbij en het nieuwe was gekomen!

Alles is in Jezus te vinden! Alles!
Ik hoorde en zag dat er genezingen van ongeneselijke ziekten en aandoeningen plaats vonden en men bevrijd werd van verschillende verslavingen. Kortom: de dingen die ik kende uit de wondere wereld van de spiritualiteit, gebeurde ook bij de mensen die Jezus kende, maar het kostte geen honderden euro’s en het kwam van een liefdevolle God die naar de mensen omzag. Het was voor mij allemaal te wonderlijk om waar te zijn. Maar uiteindelijk heeft die God ook mij gevonden en Hij is ook op zoek naar jou! Ik kan talloze dingen vertellen wat die God allemaal in mijn leven heeft gedaan, maar ik denk dat je nu al wel kan begrijpen, waarom ik geloof…

Mijn lievelingsknuffel toevertrouwd aan mijn vader

Kees

Als kind van anderhalf jaar werd ik ziek en ik werd opgenomen in het ziekenhuis. Het bleek dat er meerdere ontstekingen in mijn longen waren en al snel gaven de artsen mijn ouders geen hoop meer. Mijn vader leverde me af en hij had er erg moeite mee om zijn kleine peuter achter te laten.

Ik weet het natuurlijk zelf niet meer, maar mijn vader vertelde me dat ik op dat moment mijn lievelingsknuffel aan hem gaf. En het schoot door zijn gedachten: “zoals mijn jongetje zijn knuffel toevertrouwd aan zijn vader zo moet ik dat ook doen!”. Het heeft hem echt geholpen!

[hier was afbeelding. Die zoek ik nu in archieven om te herplaatsen]

Dat weekend lag ik op sterven. In die tijd was het blijkbaar niet gebruikelijk dat ouders dan bij hun kind bleven, want mijn ouders mochten op zondagmorgen de arts bellen. Mijn vader deed dat (dat was in 1956 dus hij zal een telefooncel gezocht hebben) en hij kreeg de kinderen van de arts aan de lijn, die hem vertelden dat hun vader er niet was “want die was bij een heel ziek kindje wat sterven ging”.

Die zondag om een uur of half elf zag de arts dat ik ging zitten. De arts dacht dat dat de laatste opleving voor de dood was (komt meer voor) en lette extra op. Maar ik heb wat gedronken en ben toen in slaap gevallen. ‘s Middags was de koorts weg en leek ik genezen. De ontstekingen waren inderdaad compleet weg. Alleen littekenweefsel getuigt er nog van. Later bleek, dat ik rechtop ben gaan zitten op het moment dat in de kerk voor mij gebeden werd…

We hebben een Grote God!!! Ik ben altijd astmatisch gebleven; het leven van een kind van God gaat ook niet over rozen, maar ik heb me vaak in dankbare verwondering afgevraagd waarom de Here God mij destijds gepaard heeft.

Op zieken zullen zij de handen leggen…

Joop

Telkens wanneer ik de tekst voor ogen zie of hoor van: “Op zieken zullen zij de handen leggen en zij zullen genezen worden!”, wordt ik geconfronteerd met een gebeurtenis uit mijn leven, die dan aan mijn geestes-oog voorbij trekt. Het was een warme dag. Een donderdag in September 1976.

Ik gaf leiding aan de Technische Storings-Dienst van IBM in Eindhoven. De TSD was die morgen al vroeg begonnen de storingsmeldingen te verdelen over een groep technici, die verdeeld waren over drie provincies. Toen ik de meldingskamer binnen kwam, heerste er kalmte en rust, ondanks de telefoons die voortdurend rinkelden. Een dag als zovele anderen en het liet zich aanzien dat het die dag minder druk zou worden dan anders. Zoiets voel je aan als je een poosje meedraait. Om drie uur even na het thee drinken gaat de telefoon in de kantoorruimte waar ik zat. Een van de medewerkers van de meldingskamer vroeg mij of ze de politie aan mij door mochten verbinden. Deze liet mij weten dat een technicus uit mijn groep met auto en al door een trein gegrepen was en na drie kwartier zoeken in een greppel meer dood dan levend was terug gevonden. Hij werd met spoed naar het ziekenhuis te Breda vervoerd. Het was een aardige vent, een ranke Indonesiër, die altijd voor iedereen klaar stond. Nooit te beroerd om nog wat extra’s te doen voor collega’s als die overbezet waren. Juist hij, zo’n alleraardigste man en goede collega, komt door de laagstaande zon op een onbewaakte overweg met zijn lelijke eend voor de trein, die in volle snelheid op hem in knalt. Hijzelf werd de auto uitgeslingerd en vond de dood, dacht men. Maar in het ziekenhuis bleek hij nog te leven. Hoe de auto eruit zag, kan ik niet beschrijven, het was een onvoorstelbaar hoopje ijzer wat er lag.

Ik ben direct na het ziekenhuisbezoek, op de plaats van het ongeluk, wezen kijken. Het veldje naast de spoorbaan, net omgeploegd door de boer, lag bezaaid met auto en computeronderdelen. Hij had juist die ochtend aanvulling gekregen van nieuwe onderdelen. Een pietje precies, zoals hij was, was alles al uitgepakt en in laadjes en doosjes opgeborgen. Er was niets meer heel! Hijzelf ook niet!

Bij mijn bezoek aan hem zei de behandelend specialist: “Als er geen Godswonder gebeurt, dan is het afgelopen met hem en haalt hij de ochtend niet.” Zijn bekken is volkomen verbrijzeld en ligt in duizend stukjes in zijn buik verspreidt. Wij kunnen zelfs geen gipsen korset aanbrengen.

“Als er geen Godswonder gebeurt dan is het afgelopen met hem en haalt hij de ochtend niet…”

Wij hebben hem op uw verzoek de beste kamer gegeven van het ziekenhuis. U mag naar hem toe, maar u kunt daar alleen maar kijken en verder niets. Ik werd alleen gelaten om mijn emotie’s de vrije loop te kunnen laten.

Toen dacht ik aan de woorden uit Marcus: “Op zieken zullen zij de handen leggen en zij zullen genezen worden.” Nog niet eerder had ik dit mogen of kunnen doen en schichtig om mij heen kijkend legde ik mijn handen op dit verscheurde en gebroken lichaam. Ik durfde het eigenlijk niet en vond het ook een beetje raar staan. Stel je voor, de arts komt binnen, die zou zeggen: “Man raak hem niet aan, want alles is teveel.” Maar dat gebeurde niet. Ik heb door handoplegging met deze jonge man gebeden en heb daarna de ziekenkamer verlaten en ben via een omweg, via de plaats van het ongeluk, teruggereden naar mijn werk.

Het Godswonder waar de specialist over sprak was inderdaad gebeurd.

Diezelfde nacht nog kwam de genezing waardoor hij de volgende dag weer aanspreekbaar was! Tijdens vele maanden daarna zocht nieuw kraakbeen zich een weg in de buik van deze man, waardoor het bekken zich herstelde en hij na genezing alleen aan zijn linkervoet een schoen moest dragen waarvan de hak één centimeter hoger was dan de rechterschoen. Ik denk nog steeds dat dat een grapje van God is geweest om te laten zien hoe groot Zijn Majesteit is en voor de jongeman steeds weer een reden is om er over te spreken met een ieder die het maar wil horen! Hij loopt, hij werkt en kan alles weer doen gelijk een ander mens.

Conclusie onderzoek: God bestaat

Vincent

Van huis uit ben ik niet christelijk opgevoed. In de periode april, mei en juni 2005 deed ik onderzoek binnen een charismatische evangelische kerk. Dat was in het kader van mijn eerdere studie Culturele Antropologie. Beter bekent als Volkenkunde.

Eén van de redenen dat ik die kerk als thema van onderzoek koos, was dat ik zelf veel familieleden heb in de zending, maar ik weinig van hun handelen begreep.

Ik zag veel genezingsdiensten, maar ik vroeg me toch af of het echt was. Was het geen acteerwerk? Dan komt er bijvoorbeeld een acteur in een rolstoel binnen rijden en na de dienst is hij “genezen”. Halleluja!

Er kwam een einde aan mijn onderzoek binnen die gemeenschap. Maar omdat mijn nieuwsgierigheid nog niet gestild was, besloot ik die zondag, op 3 juli 2005, daarna nog één keer naar de kerk te gaan.

Die avond was er een jongerendienst. Je moet je voorstellen. Honderden, soms duizend jongeren, bij elkaar in het halve donker. Een plek waar je redelijk anoniem zou kunnen pionieren.

De spreker van die avond was een artistieke en authentieke persoonlijkheid. Wat mij verbaasde, omdat ik zulke mensen weinig ben tegen gekomen tijdens mijn onderzoek. Hij had een eenvoudige preek, en wijkte regelmatig af naar een mop of een leuke anekdote.

In eens begon hij: “Heeft er iemand een zilverkleurige auto gekocht?” Een jongen stond op. Dit verbaasde me niet, want we waren met zevenhonderdvijftig jongeren en in één van de rijkste omgevingen in Nederland. Niet erg onder de indruk dus.

“Iemand heeft heel erg last van zijn maag…”, er stond weer iemand op. Er ging een gebedsteam op af. Moest er niet aan denken dat er zo’n team naar mij toe ging. Een stel vreemde mensen die op je af rennen, om je heen gaan staan en in vreemde klanken beginnen te bidden.

Ik begon te rekenen: “Het is acht-negen uur. Twee-drie uur geleden heeft iedereen gegeten. Er zal er toch wel eentje last van zijn maag hebben.” Gewoon een gok dus.

Ik voelde iets in de atmosfeer.

Toen gebood hij ons op de knieën te gaan voor Jezus. Daar ging iedereen. Honderden jongeren in het halve donker gingen knielen voor Jezus. Ik wilde niet te veel opvallen. Het is alleen niet fijn om op de knieën te gaan, als je er verschrikkelijke last van hebt. Maar er zat op dat moment weinig anders op.

Er gebeurde daarna ontzettend veel, maar heb veel gemist, omdat ik zat te draaien van de pijn. “Zal ik opstaan of niet”, ging het door mijn hoofd. “Ja, maar dat valt zo op.” Dus bleef ik zitten.

Eén zin trok me de aandacht:
“Iemand hier heeft al een tijdje een hele zere knie.”

Ik keek in het rond. Het was moeilijk om kritisch te blijven. Achter me, voor me en naast me. Er stond niemand op.

Ik keek even naar mijn moeilijke knielhouding. Ik verging van de pijn. Maar was vastbesloten om niet op te staan. Moest er niet aan denken dat er een gebedsteam op me afgestuurd zou worden.

In vol vertrouwen begon hij hardop te bidden:
“Vader in de hemel.Dank u wel Jezus, dat u niet alleen Redder bent, maar dat U ook een Genezer bent. En op dit ogenblik, die kniekap, of wat het ook is, in de naam van Jezus… Ik spreek genezing uit…”.

En op dat moment, in een seconde. Weg was de pijn.
Ik was verbijsterd. Nog niet van plan om op te staan en het gebedsteam op me af te laten komen, maar wel verbijsterd. Stil was het in mijn brein. Ik tikte mijn buurman aan. Vroeg of hij een geheimpje kon bewaren. En dat kon hij.

Daarna heb ik mijn hart geopend. Een influx van pure liefde en energie stroomde naar binnen. Maanden achtereen heb ik goddelijke leiding, liefde en onderwijs ontvangen. God is goed.

Mag ik voor je bidden?

Vincent

Inleiding
Van begin april 2005 tot en met eind juni 2005 deed ik voor mijn studie Culturele Antropologie en Ontwikkeling Sociologie onderzoek binnen een charismatisch evangelische kerk. In een eerder verhaal vertelde ik over een wonderlijke genezing van mijn knieën, wat er voor zorgde dat ik mijn hart durfde te openen en de liefde van God in mijn hart durfde toe te laten. Hiervóór hebben nog veel dingen plaatsgehad.

Baadt het niet, dan schaadt het niet
Nadat de officiële projectduur verstreken was, besloot ik op de eerste zondag van juli 2005 te gaan. Niet voor het onderzoek, maar voor mezelf. Op de ochtend van 3 juli 2005, sprak ik na de samenkomst met Marjolein. “Mag ik voor je bidden?”, vroeg ze aan mij. Zelf heb ik een geschiedenis bij de alternatieve geneeswijzen en het occultisme achter de rug. Een veel gebruikt toverwoord is daar “baat het niet, dan schaadt het ook niet”. Persoonlijk had ik geen zin in gebed. “Ik ben er voor mijn studie, niet om bekeerd te worden”, dacht ik. Toch bedacht ik Marjolein een kans te willen geven. Waarschijnlijk was het haar sterke vertrouwen dat gebed iets zou gaan doen bij mij, dat mij overhaalde. Ik ging op haar aanbod in, maar ik wilde tijdens het gebed natuurlijk niet door anderen gezien worden. Per slot van rekening, deed ik onderzoek.

Even later stonden we, samen met nog een andere jongen die ze erbij geroepen had, in een hoekje van de grote zaal te bidden. Ik speelde het spel mee, en stond met geopende handen in ontvangende houding hun gebeden aan te horen. Wat ze precies baden weet ik niet meer, maar er brak iets in me. Eerst dacht ik dat het puur emotie was, omdat mijn zogenaamd christelijke familieleden nooit persoonlijk voor me hebben gebeden, zelfs niet toen ik er om vroeg. Maar dit bleek meer dan emotie. Stromen water kwamen uit mijn ogen. Alle pijn en frustratie van de twintig jaar die ik achter de rug had, brak en viel van me af. Geen psycholoog of psychiater kan daar tegen op. Dat kan ik uit ervaring wel zeggen.

Toen ze gestopt waren met gebed, keek Marjolein enigszins verbaasd naar het resultaat. Ik zelf, ervaarde zoveel rust en vrede, en heb dat nog maanden lang daarna gevoeld, en jaren daarna nog.

Ik was schoongewassen. Bevrijdt van de misstappen die ik had begaan en de vele teleurstellingen die ik had opgelopen. Mijn leven was echt niet fijn meer, maar God had naar me omgezien door Marjolein.

Je was een ongelukje

Renske

Ik ben niet gelovig opgegroeid. Als kind ben ik sexueel misbruikt door een vriend van mijn ouders en later ook door mijn broer en mijn zus. Mijn moeder heeft mij altijd afgewezen, ze zei altijd “Je was een ongelukje, je bent een ongelukje en je zult ook altijd wel een ongelukje blijven”. De enige die wel om me gaf was mijn vader maar die was altijd aan het werk of aan het vissen. Hij was in ieder geval maar weinig thuis.

Mijn zuster heeft mij ook altijd onderdrukt op allerlei manieren.
Ik heb mijn verleden heel lang verdrongen, ik wist er echt helemaal niets meer van.

Ik ben twee keer getrouwd. Bij mijn eerste man had ik twee kinderen en door hem werd ik ook geslagen en verkracht. Mijn tweede man was heel zacht, hij leek qua karakter wel een beetje op mijn vader. Samen met hem kreeg ik nog vier levende kinderen en drie kinderen die of tijdens de zwangerschap of vlak na de geboorte zijn overleden. Dus ik heb zes kinderen in leven. Toen mijn jongste twee was kreeg ik mijn herinnering van mijn verleden pas weer terug.

Ik ben toen voor dagbehandeling opgenomen geweest bij het psychiatrische zorginstelling Riagg, omdat ik het niet kon verwerken. Toen ik daar in behandeling was wilden ze sneller met de behandeling door dan voor mij goed was en toen heb ik heel veel medicijnen opgespaard, want ik zag het leven niet meer zitten. Ik wou dat weekend een eind aan mijn leven maken want, zo redeneerde ik, mijn man en kinderen waren beter af zonder mij, ze hadden toch alleen maar last van mij.

Van een vrouw die bij mij in de behandelingsgroep zat hoorde ik dat de christelijke zanggroep Continental Singers bij ons in de buurt zouden optreden. Dat was op de zaterdag van het weekend dat ik een eind aan mijn leven wou maken. Ik was in mijn jeugd ook een keer met een vriendin naar de Continental Singers geweest en had daar heel erg van genoten, dus wou ik er ook nu graag even heen, maar door allerlei omstandigheden leek het er op dat dit niet zou gaan lukken tot een huisvriend dat hoorde en allerlei mensen ging bellen, toen was het zo geregeld dat ik toch heen kon gaan. Dat heb ik gedaan en tijdens die dienst leek het wel of de preek tegen mij persoonlijk gesproken werd en was het net of er een warme hand om mijn hart werd gelegd.

Ik heb die avond mijn leven aan de Heer gegeven en zo heeft Hij mijn leven letterlijk en figuurlijk gered. Ik ben God daar heel erg dankbaar voor.

Ik ben bij het Riagg ook gestopt met de behandeling want ik had echt zoiets van als God er niet geweest was dan was ik door hun toedoen nu dood geweest. Ik ben later nog wel in behandeling gegaan bij een christelijke instantie.

Ik ben heel lang eigenlijk een baby geweest bij God, maar sinds kort mag ik ook mijn krachten inzetten in dienst van God. Ik ben kort nadat ik tot geloof gekomen (dat is inmiddels twaalf jaar geleden) ben bij christelijke vrouwen organisatie Womans Aglow gekomen waar ik elke maand naar de open ochtenden ging. Daar is ook heel veel voor mij gebeden. Sinds kort ben ik gastvrouw geworden bij Aglow en nu heb ik zelfs een bestuursfunctie gekregen en mag binnenkort de website van Aglow Nederland beheren. Daarvoor heb ik voor onze eigen afdeling de website gemaakt en in beheer. Dus nu mag ik de Heer op een andere manier dienen.

Ik ga ook het volgend seizoen bezig als kringleidster in mijn eigen kerkgemeente. Ik had nooit gedacht dat ik dit allemaal ooit zou kunnen doen want ik had een heel lage eigendunk, maar God heeft mij genezen en mij mijn eigenwaarde teruggegeven.

Dit was mijn getuigenis. God is Groot, hij heeft zelfs mij doen opbloeien.

Studieproject dag één…

Vincent

Begin maart 2005 belde ik naar een charismatisch evangelische kerkgemeente, om in het kader van mijn toenmalige studie een videodocumentaire te maken over de cultuur van die kerk. Ik kreeg een secretaresse aan de lijn en die bleek zeer verheugd en vertelde dat ze op zoek waren naar iemand die een videoreportage wilde maken van de kerkgemeente. Het klonk een beetje alsof ze wilde zeggen dat God me gestuurd had. Zelf geloofde ik niet, en ik nam het een beetje lachend op.

Daarna kreeg ik één van de leiders te spreken en die sprak af om er over te bidden en te vasten en om later contact met me op te nemen. Een maand later, begin april 2005 hoorde ik nog niets en mijn tijd voor mijn studieproject begon te dringen. Dus ik belde op en stelde voor dat ik een dienst zou bijwonen om te kijken of ik het iets zou vinden of niet. Mocht het niets zijn, dan hoefde ik ook nergens op te wachten. Dit vond hij een goed plan.

Het was zondag 3 april 2005. Om 09:30 uur kwam ik het terrein op fietsen en ontmoette daar iemand die een ex-bajesklant bleek. Ik vertelde over mijn plan voor een videoreportage. Dit vond hij schitterend. Hij vertelde over zichzelf en over de kerk. We liepen de hal in, en introduceerde me aan een vrouw van middelbare leeftijd en we raakte in gesprek. Ook zij was niet opdringerig en ik kwam zo veel van de kerk en van haar te weten. Paar minuten voor tien gingen we samen de grote zaal in waar de kerkdienst zou plaats vinden.

Het was een grote zaal met een hoog plafond en rechthoekige ramen met blauw glas aan de zijkant. In tegenstelling tot mijn beeld bij het woord “kerk”, waren er geen oncomfortabele houten kerkbanken, maar comfortabele praktische stoelen. Er was geen orgel, maar een breed podium met drumstel en wat elektrische gitaren. Boven, rond het podium was met frameconstructie belichting aangebracht. Na binnenkomst begon de band voorin de kerk te spelen, wat de ontspannen sfeer prachtig aanvulde.

Ik was pokke zenuwachtig. Ik proefde vrij snel dat er hier meer aan de hand was dan alleen op zondag een dienst en dan naar huis met het alledaagse leven. De mensen straalde, alles was anders dan ik me had voorgesteld en dacht van kerken. Normaal is een kerk saai, muf en de mensen kijken zuur. Dit was fris, de muziek was leuk en veel mensen straalde als de zon.

Er werd staand gezongen. Ook iets dat niet bij mijn beeld van “kerken” past. In de kerken die ik kon van kerst en pasen, werden er boekjes uitgedeelt en was het zittend zingen. Veel mensen gaven zichzelf in het zingen en sommigen staken de armen in de lucht.

Ik kon meezingen, want de tekst werd geprojecteerd, maar ik vond meezingen geen professionele houding. Immers, ik was er om studie te verrichten en na toelating een film te maken over deze groep mensen.

Na het zingen betradt iemand het podium. Niet in een soepjurk of een net pak, maar in alledaagse kleding. Een jonge man van ongeveer rond de vijfentwintig. Ik begreep geen hout van waarover hij preekte, want ik was helemaal ingenomen door de verschijning op zich. Achteraf bleek de preek over het zingen te gaan. Maar de manier van preken vond ik al indrukwekkend genoeg.

Na de preek, waar ik me weinig van kan herinneren, maar absoluut niet saai, werd er weer gezongen. En niet zo’n beetje ook… De mensen waren zo blij, dat kon niet alleen aan de muziek liggen. Er werd gedanst, handen in de lucht, geknielt, er werden zelfs meerdere rijdansen ondernomen. Echt waar. Dit had ik nog nooit gezien, en daarna ook niet meer meegemaakt. Een bovennatuurlijke blijdschap. En wat het was weet ik niet, maar er was in de hele zaal een lichte blauwe waas waar te nemen. Die heb ik daarna ook nooit meer gezien. Ik denk ook niet dat iedereen die op dat moment zag.

In ieder geval. De volgende dag belde ik de kerk. Kreeg diezelfde leider weer te spreken. “En? Wat vond je er van?”, vroeg hij. “Als jullie het goedkeuren, dan doe ik het.”, was mijn antwoord. Ik moest me inhouden, want ik vond het fantastisch!

En terugkijkend waren de eerste ontmoetingen wel heel toevallig. Die twee waren van de weinigen, die je niet direct het geloof door de strot willen duwen. Ik was waarschijnlijk weggelopen als ik op dat moment anderen had gesproken, want die deden niet anders, bleek later.

Lui met een oprecht hart

Vincent

Bij een barbecue van een jongerenkerk, kreeg ik de nobele taak toebedeelt als instant-saté- maker. Dit vond ik eerst wel leuk. Er waren veel leuke mensen in de buurt om een lekker mee te babbelen en ik zat goed in m’n vel.

Toen was de saté-saus klaar en bestond de klus uit saai roerwerk. Ik kreeg er steeds minder zin in, werd lui en wilde eigenlijk rond lopen om met de rest van de aanwezigen te kletsen.

Ik werd er melig door. Zo melig dat het idee in me op kwam dat als ik oprecht zou vragen om een “slachtoffer” die de klus zou overnemen, dat God deze op mijn pad zou sturen.

“Lieve Vader in de Hemel. U kent mijn gedachten en gevoelens. U weet dat ik lui ben en geen zin meer heb om te roeren. Daarom vraag ik of u mij een slachtoffer wil geven die het werk van mij zou willen overnemen. In Jezus Naam!”

Toen keek ik om. Er kwam een meisje binnen lopen. Enigszins twijfelend vroeg ik of ze, tijdelijk, het roeren wilde overnemen. Tot mijn grote verbazing reageerde ze zeer enthousiast. Met alle plezier begon ze te roeren in de saté-saus.

Enkele minuten later kwam ik terug om te vragen of ik de klus weer over moest nemen. Dit was meer uit beleefdheid, want ik had er absoluut geen zin meer in. Haar antwoord was verbazingwekkend: “Nee, ik wil dit graag blijven doen. Ik ervaar zo een rust en vrede op dit moment.”

Spaanse eieren

Henk’s verhaal

Graag wil ik vertellen hoe ik een heel bijzondere gebedsverhoring heb meegemaakt. (Ik zeg er bij dat ik vele vele keren verhoring op mijn gebed mag ervaren!) Maar wat ik nu ga vertellen… Wat is God Groot en Machtig! En je kunt er ook nog om lachen ook! Hier komt mijn verhaal:

Ik was met mijn zoon en z’n vriendin, en nog andere jongelui met vakantie in Spanje. Wij reden met de auto van mijn zoon in de bergen. Ik zat op de achterbank, en mijn zoon achter het stuur, en z’n vriendin naast hem. Zoonlief was heel saggereinig. Misschien ruzie gehad met z’n vriendin. Maar hij reageerde af op z’n rijgedrag. Scheuren door die kleine weggetjes langs de diepe afgrond. Dan was er weer een onoverzichtelijke bocht langs de steile bergwand. Ik was doodsbang! En wat doe je dan? Bidden natuurlijk! Ik zei tegen de Heer (in mijn gedachten) Heer, doe er toch es wat aan. Dit komt niet goed zo! En nu komt het…

Opeens staat er een oud vrouwtje bij de weg met in haar handen een stapel kartonnen platen met eieren. Ze wilde graag liften. Och zei m’n zoon “Laat ik dat vrouwtje maar meenemen.” Hij stopt, ik doe de achterdeur open, en zij gaat met haar stapel eieren naast mij zitten. Mijn zoon rijdt weg, heel rustig… En hij vraagt aan mij: “Gaat dat goed daar achter met die eieren Pa? Ik zei: ja hoor, als je maar rustig aan doet jongen. En dat deed hij! En wat deed ik? In mijn hart dankte ik de Heer dat Hij mijn gebed op zo een wonderbare manier verhoord had!