Mijn lievelingsknuffel toevertrouwd aan mijn vader

Kees

Als kind van anderhalf jaar werd ik ziek en ik werd opgenomen in het ziekenhuis. Het bleek dat er meerdere ontstekingen in mijn longen waren en al snel gaven de artsen mijn ouders geen hoop meer. Mijn vader leverde me af en hij had er erg moeite mee om zijn kleine peuter achter te laten.

Ik weet het natuurlijk zelf niet meer, maar mijn vader vertelde me dat ik op dat moment mijn lievelingsknuffel aan hem gaf. En het schoot door zijn gedachten: “zoals mijn jongetje zijn knuffel toevertrouwd aan zijn vader zo moet ik dat ook doen!”. Het heeft hem echt geholpen!

[hier was afbeelding. Die zoek ik nu in archieven om te herplaatsen]

Dat weekend lag ik op sterven. In die tijd was het blijkbaar niet gebruikelijk dat ouders dan bij hun kind bleven, want mijn ouders mochten op zondagmorgen de arts bellen. Mijn vader deed dat (dat was in 1956 dus hij zal een telefooncel gezocht hebben) en hij kreeg de kinderen van de arts aan de lijn, die hem vertelden dat hun vader er niet was “want die was bij een heel ziek kindje wat sterven ging”.

Die zondag om een uur of half elf zag de arts dat ik ging zitten. De arts dacht dat dat de laatste opleving voor de dood was (komt meer voor) en lette extra op. Maar ik heb wat gedronken en ben toen in slaap gevallen. ‘s Middags was de koorts weg en leek ik genezen. De ontstekingen waren inderdaad compleet weg. Alleen littekenweefsel getuigt er nog van. Later bleek, dat ik rechtop ben gaan zitten op het moment dat in de kerk voor mij gebeden werd…

We hebben een Grote God!!! Ik ben altijd astmatisch gebleven; het leven van een kind van God gaat ook niet over rozen, maar ik heb me vaak in dankbare verwondering afgevraagd waarom de Here God mij destijds gepaard heeft.

Spaanse eieren

Henk’s verhaal

Graag wil ik vertellen hoe ik een heel bijzondere gebedsverhoring heb meegemaakt. (Ik zeg er bij dat ik vele vele keren verhoring op mijn gebed mag ervaren!) Maar wat ik nu ga vertellen… Wat is God Groot en Machtig! En je kunt er ook nog om lachen ook! Hier komt mijn verhaal:

Ik was met mijn zoon en z’n vriendin, en nog andere jongelui met vakantie in Spanje. Wij reden met de auto van mijn zoon in de bergen. Ik zat op de achterbank, en mijn zoon achter het stuur, en z’n vriendin naast hem. Zoonlief was heel saggereinig. Misschien ruzie gehad met z’n vriendin. Maar hij reageerde af op z’n rijgedrag. Scheuren door die kleine weggetjes langs de diepe afgrond. Dan was er weer een onoverzichtelijke bocht langs de steile bergwand. Ik was doodsbang! En wat doe je dan? Bidden natuurlijk! Ik zei tegen de Heer (in mijn gedachten) Heer, doe er toch es wat aan. Dit komt niet goed zo! En nu komt het…

Opeens staat er een oud vrouwtje bij de weg met in haar handen een stapel kartonnen platen met eieren. Ze wilde graag liften. Och zei m’n zoon “Laat ik dat vrouwtje maar meenemen.” Hij stopt, ik doe de achterdeur open, en zij gaat met haar stapel eieren naast mij zitten. Mijn zoon rijdt weg, heel rustig… En hij vraagt aan mij: “Gaat dat goed daar achter met die eieren Pa? Ik zei: ja hoor, als je maar rustig aan doet jongen. En dat deed hij! En wat deed ik? In mijn hart dankte ik de Heer dat Hij mijn gebed op zo een wonderbare manier verhoord had!